Thiruppugal 941 Sangkaikkaththodu
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
பாடல்
தந்தத்தத் தான தனதன தந்தத்தத் தான தனதன
தந்தத்தத் தான தனதன – தனதான
சங்கைக்கத் தோடு சிலுகிடு சங்கிச்சட் கோல சமயிகள்
சங்கற்பித் தோதும் வெகுவித – கலைஞானச்
சண்டைக்குட் கேள்வி யலமல மண்டற்குப் பூசை யிடுமவர்
சம்பத்துக் கேள்வி யலமல – மிமவானின்
மங்கைக்குப் பாக னிருடிக ளெங்கட்குச் சாமி யெனவடி
வந்திக்கப் பேசி யருளிய – சிவநூலின்
மந்த்ரப்ரஸ்த் தார தரிசன யந்த்ரத்துக் கேள்வி யலமலம்
வம்பிற்சுற் றாது பரகதி – யருள்வாயே
வெங்கைச்சுக் ரீபர் படையையி லங்கைக்குப் போக விடவல
வென்றிச்சக் ரேசன் மிகமகிழ் – மருகோனே
வெண்பட்டுப் பூணல் வனகமு கெண்பட்டுப் பாளை விரிபொழில்
விஞ்சிட்டுச் சூழ வெயில்மறை – வயலூரா
கொங்கைக்கொப் பாகும் வடகிரி செங்கைக்கொப் பாகு நறுமலர்
கொண்டைக்கொப் பாகு முகிலென – வனமாதைக்
கும்பிட்டுக் காதல் குனகிய இன்பச்சொற் பாடு மிளையவ
கொங்கிற்பட் டாலி நகருறை – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தந்தத்தத் தான தனதன தந்தத்தத் தான தனதன
தந்தத்தத் தான தனதன – தனதான
சங்கைக் கத்தோடு சிலுகிடு சங்கிச் சட் கோல சமயிகள்
சங்கற்பித்து ஓதும் வெகு வித – கலை ஞானச்
சண்டைக்குள் கேள்வி அலம் அலம் அண்டற்குப் பூசை இடுமவர்
சம்பத்துக் கேள்வி அலம் அலம் – இமவானின்
மங்கைக்குப் பாகன் இருடிகள் எங்கட்குச் சாமி என அடி
வந்திக்கப் பேசி அருளிய – சிவ நூலின்
மந்த்ர ப்ரஸ்த்தார தரிசன அந்த்ரத்துக் கேள்வி அலம் அலம்
வம்பில் சுற்றாது பரகதி – அருள்வாயே
வெங்கைச் சுக்ரீபர் படையை இலங்கைக்குப் போக விட வ(ல்)ல
வென்றிச் சக்ரேசன் மிக மகிழ் – மருகோனே
வெண் பட்டுப் பூண் நல் வனம் கமுகு எண்பட்டுப் பாளை
விரி பொழில் விஞ்சிட்டுச் சூழ வெயில் மறை – வயலூரா
கொங்கைக்கு ஒப்பாகும் வட கிரி செம் கைக்கு ஒப்பாகும் நறு மலர்
கொண்டைக்கு ஒப்பாகும் முகில் என – வன மாதைக்
கும்பிட்டுக் காதல் குனகிய இன்பச் சொல் பாடும் இளையவ
கொங்கில் பட்டாலி நகர் உறை – பெருமாளே.
English
sangaikkath thOdu silukidu sangicchat kOla samayikaL
sangaRpith thOthum vekuvitha – kalainjAnas
saNdaikkut kELvi yalamala maNdaRkup pUsai yidumavar
sampaththuk kELvi yalamala – mimavAnin
mangaikkup pAka nirudika Lengatkuc chAmi yenavadi
vanthikkap pEsi yaruLiya – sivanUlin
manthrapraSth thAra tharisana yanthraththuk kELvi yalamalam
vampiRchut RAthu parakathi – yaruLvAyE
vengaicchuk reepar padaiyaiyi langaikkup pOka vidavala
venRicchak rEsan mikamakizh – marukOnE
veNpattup pUNal vanakamu keNpattup pALai viripozhil
vinjittuchsUzh chUzha veyilmaRai – vayalUrA
kongaikkop pAkum vadakiri sengaikkop pAku naRumalar
koNdaikkop pAku mukilena – vanamAthaik
kumpittuk kAthal kunakiya inpacchoR pAdu miLaiyava
kongiRpat tAli nakaruRai – perumALE.
English Easy Version
sangaik kaththOdu silukidu sangic chad kOla samayikaL
sangaRpiththu Othum veku vitha – kalai njAnac
chaNdaikkuL kELvi alam alam aNdaRkup pUsai idumavar
sampaththuk kELvi alam alam – imavAnin
mangaikkup pAkan irudikaL engatkuc chAmi ena adi
vanthikkap pEsi aruLiya – siva nUlin
manthra praSththAra tharisana anthraththuk kELvi alam alam
vampil sutRAthu parakathi – aruLvAyE
vengaic chukreepar padaiyai ilangaikkup pOka vida va(l)la
venRic chakrEsan mika makizh – marukOnE
veN pattup pUN nal vanam kamuku eNpattup pALai viri pozhil
vinjittuch chUzha veyil maRai – vayalUrA
kongaikku oppAkum vada kiri sem kaikku oppAkum naRu malar
koNdaikku oppAkum mukil ena – vana mAthaik
kumpittuk kAthal kunakiya inpac chol pAdum iLaiyava
kongil pattAli nakar uRai – perumALE.
திருப்புகழ் 941 சங்கைக் கத்தோடு (பட்டாலியூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில் கொங்கு நாட்டைச் சேர்ந்த ‘பட்டாலியூர்’ திருத்தலத்தின் மீது பாடப்பட்ட அற்புதமான பாடல் “சங்கைக் கத்தோடு” (திருப்புகழ் 941). இப்பாடலில், வீணான தர்க்கங்கள், உலகியல் ஆசைகள், மற்றும் இயந்திரத்தனமான சடங்குகளில் இருந்து தன்னை விடுவித்து முக்தி தர வேண்டும் என்று முருகப்பெருமானிடம் அருணகிரிநாதர் ஆழமாக வேண்டுகிறார்.
இப்பாடலின் விரிவான விளக்கம் கீழே 8 தலைப்புகளில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது:
1. முன்னுரை: திருப்புகழ் 941 – ஓர் அறிமுகம்
அருணகிரிநாதர் தமது திருப்புகழ் பாடல்களில் இறைவனின் வீரத்தையும், கருணையையும் பாடுவதோடு மட்டுமன்றி, மனித மனம் மாயைகளில் சிக்கித் தவிப்பதையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். கொங்கு நாட்டில் அமைந்துள்ள ‘பட்டாலியூர்’ (தற்போதைய ஊதியூர் மலையாக இருக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது) என்னும் தலத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகனைப் போற்றிப் பாடப்பட்ட இப்பாடல், வெற்று விவாதங்கள் மற்றும் உலக மாயைகளைத் தாண்டி, உண்மையான ‘பரகதி’ எனப்படும் முக்தி நிலையை வேண்டுவதே இதன் மையக்கருத்தாகும்.
2. சமயவாதிகளின் வெற்றுத் தர்க்கங்கள்
(சங்கைக்கத் தோடு சிலுகிடு சங்கிச்சட் கோல சமயிகள்…) உலகில் பலவிதமான மதங்களும், சமயக் கொள்கைகளும் உள்ளன. அந்தந்த சமயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் தங்கள் கொள்கையே உயர்ந்தது என வாதிட்டு, ஆறு வகையான சமயச் சின்னங்களை (சட்கோலம்) அணிந்துகொண்டு, பலவிதமான கலைஞான நூல்களை மனப்பாடம் செய்து, ஒருவரோடு ஒருவர் சண்டையிட்டுக் கொள்கிறார்கள். இத்தகைய சமயவாதிகளின் வீணான தர்க்கங்களையும், கூச்சல் குழப்பங்களையும் கேட்டு என் செவிகள் புண்ணாகிவிட்டன; “இந்த வெற்று விவாதங்களைக் கேட்டது போதும் (அலமலம்)” என அருணகிரிநாதர் சலித்துக்கொள்கிறார்.
3. உலகியல் செல்வத்தின் மீதான வெறுப்பு
(சண்டைக்குட் கேள்வி யலமல மண்டற்குப் பூசை யிடுமவர்…) இறைவனை வணங்குவதை விடுத்து, உலகில் செல்வம் படைத்த மனிதர்களையும், அதிகாரத்தில் உள்ளவர்களையும் (மண்டற்கு) போற்றிப் புகழ்ந்து, அவர்களைத் தெய்வமாகப் பூசிக்கும் மனிதர்கள் பலருண்டு. அவ்வாறு மனிதர்களைப் புகழ்ந்து பாடி அவர்கள் பெற்ற அற்பமான பொருட்செல்வத்தின் (சம்பத்து) பெருமைகளைக் கேட்பதும் எனக்குப் பெரும் சலிப்பைத் தருகிறது. நிலைத்தன்மையில்லாத உலகியல் செல்வத்தின் பின்னால் ஓடும் மனிதர்களின் செயல்கள் எனக்கு வேண்டாம் என்கிறார்.
4. மந்திர யந்திர வித்தைகளில் உள்ள சலிப்பு
(மங்கைக்குப் பாக னிருடிக ளெங்கட்குச் சாமி யெனவடி…) இமயமலையின் மகளான பார்வதி தேவியை தனது உடலில் ஒரு பாகமாகக் கொண்டவரும், முனிவர்களால் “எங்கள் சிவசாமியே” என்று போற்றப்படுபவருமான சிவபெருமான், உலக நன்மைக்காகப் பல ஆகமங்களையும் சிவாகம நூல்களையும் அருளினார். ஆனால், அந்த நூல்களின் உண்மையான பொருளை உணராமல், வெறும் மந்திரங்களை உச்சரிப்பதிலும், யந்திரங்களை வரைந்து வழிபடுவதிலும் மட்டுமே உழலும் நிலை என்னைச் சூழ்ந்துள்ளது. இத்தகைய வம்பான இயந்திரத்தனமான சடங்குகளில் நான் சுற்றித் திரியாமல், எனக்கு மெய்யான “பரகதி” (முக்தி) கிடைக்க அருள் புரிய வேண்டும் என மன்றாடுகிறார்.
5. இராமாயணத் தொடர்பும் திருமால் மருகன் சிறப்பும்
(வெங்கைச்சுக் ரீபர் படையையி லங்கைக்குப் போக விடவல…) முருகப்பெருமானின் மாமனான திருமாலின் பெருமையை அருணகிரிநாதர் இங்கே இராமாயண நிகழ்வோடு இணைத்துப் பாடுகிறார். சக்கர ஆயுதத்தை ஏந்திய வெற்றிக் கடவுளான திருமால், இராமனாக அவதாரம் செய்தபோது, கொடிய கோபம் கொண்ட சுக்ரீவனின் வானரப் படையை இலங்கையை நோக்கிப் போர் புரியச் செலுத்தி இராவணனை அழித்தார். அத்தகைய மாபெரும் வெற்றியாளனான திருமால், உள்ளம் மகிழ்ந்து கொண்டாடும் அன்பு மருகனே (மருமகனே) என்று முருகனைப் போற்றுகிறார்.
6. வயலூரின் இயற்கை எழில்
(வெண்பட்டுப் பூணல் வனகமு கெண்பட்டுப் பாளை விரிபொழில்…) முருகன் வீற்றிருக்கும் திருத்தலமான வயலூரின் இயற்கை அழகை இப்பகுதியில் வருணிக்கிறார். வெண்ணிறமான பட்டாடை அணிந்தது போலத் தோற்றமளிக்கும் அழகான பாக்கு மரங்கள் (கமுகு) நிறைந்த சோலைகள் அங்கு உள்ளன. அந்தப் பாக்கு மரங்களிலிருந்து எழும் பாளைகள் விரிந்து, சோலை முழுவதும் அடர்ந்து படர்ந்து, சூரிய ஒளியே உள்ளே நுழைய முடியாத அளவுக்கு (வெயில் மறை) நிழல் தரும் செழிப்பான வயலூரில் உறைபவனே என்று முருகனின் வளமான இருப்பிடத்தைப் போற்றுகிறார்.
7. வள்ளியம்மையின் மீதான முருகனின் பெருங்காதல்
(கொங்கைக்கொப் பாகும் வடகிரி செங்கைக்கொப் பாகு நறுமலர்…) பக்தர்களைக் காக்கும் கடவுளாகிய முருகன், தன்னிடம் அன்பு செலுத்தும் குறமகள் வள்ளியம்மையிடம் கொண்ட மாபெரும் காதலை இப்பகுதி அழகாகப் பேசுகிறது. “உன் மார்பகங்களுக்கு மேருமலை (வடகிரி) சமமாகும், உனது சிவந்த கைகளுக்கு நறுமணம் வீசும் மலர்கள் சமமாகும், உனது கூந்தலுக்குக் கருமையான மேகங்கள் (முகில்) சமமாகும்” என்று வள்ளியைப் புகழ்ந்து, அவளைக் கும்பிட்டு, அவளிடம் காதல் கொண்டு இனிமையான சொற்களைப் பாடி மகிழும் இளையவனே என்று இறைவனின் காதற்பண்பை நெக்குருகப் பாடுகிறார்.
8. கொங்கு நாட்டுப் பட்டாலியூர் நாதனின் கருணை
(கொங்கிற்பட் டாலி நகருறை பெருமாளே…) இறுதியாக, இறைவனின் இருப்பிடத்தை உறுதி செய்கிறார். இத்தகைய பெருமைகளை எல்லாம் கொண்ட முருகப்பெருமான், கொங்கு மண்டலத்தில் அமைந்துள்ள “பட்டாலியூர்” என்னும் পবিত্রமான நகரத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமாள் ஆவார். அந்தப் பட்டாலியூர் நாதனே, என்னை மாயைகளில் சிக்கவிடாமல் தடுத்து, உனது திருவடி நிழலாகிய முக்தி நிலையைத் தர வேண்டும் என்று முழுமையான சரணாகதி அடைகிறார்.
சுருக்கம்
“சங்கைக் கத்தோடு” எனத் தொடங்கும் இத்திருப்புகழில் அருணகிரிநாதர், சமயவாதிகளின் வெற்று வார்த்தைப் போர்களிலும், செல்வந்தர்களைப் புகழ்ந்து பொருள் தேடும் அற்ப வாழ்விலும், வெறும் மந்திர-யந்திர சடங்குகளிலும் உழன்று திரிவது தமக்குச் சலிப்பைத் தருவதாகக் கூறுகிறார். இவற்றில் இருந்து தன்னை விடுவித்து நிரந்தரமான ‘முக்தி’ (பரகதி) இன்பத்தை அருள வேண்டும் என வேண்டுகிறார். இராமபிரானாக வந்து இலங்கை மீது வானரப் படையை ஏவிய திருமாலின் மருகனாகவும், இருண்ட சோலைகள் சூழ்ந்த வயலூர் இறைவனாகவும், குறமகள் வள்ளியிடம் காதல் மொழி பேசிய காதலனாகவும் முருகனை வர்ணிக்கிறார். இறுதியில், கொங்கு நாட்டில் உள்ள பட்டாலியூர் திருத்தலத்தில் வீற்றிருக்கும் அப்பெருமானே தனக்குப் புகலிடம் என சரணடைந்து பாடுகிறார்.
The Essence of Thiruppugazh 941 Sangkaik Kathodu (Pattaliyur)
Here is a deep, structured explanation of Arunagirinathar’s Thiruppugazh 941, sung in praise of Lord Murugan at the shrine of Pattaliyur. In this hymn, the saint expresses deep exhaustion with superficial religious arguments, worldly pursuits, and mechanical rituals, pleading instead for true spiritual liberation.
1. Exhaustion from Sectarian Debates
Arunagirinathar opens the song by expressing his profound weariness with endless religious arguments. He points to scholars and sectarians who proudly wear various religious marks and continuously quote from diverse philosophical texts. Instead of seeking inner peace, these individuals engage in fierce, ego-driven debates to prove the superiority of their specific doctrines. The saint declares that his ears are exhausted from listening to these loud, noisy quarrels that lead nowhere.
2. The Folly of Worshipping Mortals
Beyond religious debates, the saint is equally tired of witnessing the degradation of human devotion. He observes people who flatter, praise, and practically worship mere mortal humans simply because they possess wealth or political power. Arunagirinathar states that he has heard more than enough about the fleeting material wealth amassed by those who bow down to worldly patrons. He seeks to detach himself from this shallow pursuit of temporary riches.
3. The Emptiness of Mechanical Rituals
The hymn acknowledges the divine origins of sacred texts, noting that Lord Shiva—who shares half His body with Goddess Parvati and is revered by great sages—graciously provided the Agamas and spiritual scriptures for humanity’s benefit. However, Arunagirinathar laments that people have reduced these profound teachings to mere mechanical rituals. He is completely exhausted by the superficial chanting of mantras and the rigid, unfeeling worship of geometric yantras, which lack true, heart-felt devotion.
4. A Plea for Ultimate Liberation
Having rejected academic arguments, the pursuit of material wealth, and empty rituals, the saint makes his core request. He begs Lord Murugan not to let him wander aimlessly through these vain, fruitless illusions anymore. Instead of being trapped in this endless cycle of worldly and superficial religious distractions, he prays directly for Parakathi—the supreme state of spiritual liberation or Moksha.
5. The Epic Connection to the Ramayana
To praise Murugan, Arunagirinathar invokes the glory of His divine uncle, Lord Vishnu (revered here as Rama). He recalls the epic events of the Ramayana, specifically how the victorious Lord directed the fierce Vanara (monkey) army led by Sugreeva to march upon Lanka to defeat Ravana. By addressing Murugan as the beloved nephew of this triumphant, chakra-wielding Lord, the saint highlights Murugan’s own heritage of divine victory and righteousness.
6. The Lush Grandeur of Vayalur
The poem then shifts to vividly describe the natural beauty of Vayalur, one of Lord Murugan’s favorite abodes. Arunagirinathar paints a picture of dense, fertile groves filled with tall areca nut trees. The white spathes (outer sheaths) of these trees fall and scatter across the landscape, looking like beautiful white silk garments draped over the earth. The foliage in these groves is so incredibly thick and layered that it completely blocks out the sunlight, creating a cool, shaded sanctuary.
7. The Divine Romance with Valli
In a beautiful contrast to his earlier philosophical weariness, the saint lovingly describes Murugan’s playful and passionate romance with Valli, the hunter-princess. He captures the Lord speaking sweet, poetic words of love to her—comparing her form to the majestic Mount Meru, her gentle hands to soft, fragrant blossoms, and her dark tresses to rain-bearing clouds. The image of the Supreme Lord bowing in love to a tribal girl symbolizes God’s boundless grace and submission to pure devotion.
8. The Lord of Kongu’s Pattaliyur
Arunagirinathar concludes the hymn by rooting this magnificent, romantic, and victorious deity in a specific geography. He addresses Murugan as the eternally youthful Lord who resides in the sacred city of Pattaliyur, located in the fertile Kongu region. It is to this specific manifestation of the Lord that the saint surrenders, trusting Him to grant the ultimate spiritual release he so deeply desires.
Summary
In Thiruppugazh 941, Arunagirinathar expresses a deep spiritual fatigue with the world’s superficialities—be it the endless, noisy debates of religious scholars, the sycophantic worship of wealthy mortals, or the mechanical chanting of mantras without true devotion. Seeking an escape from these vain pursuits, he begs for supreme liberation (Moksha). He glorifies Lord Murugan by recalling His connection to Lord Rama’s triumphant march on Lanka, praising the sun-blocking, silk-like groves of Vayalur, and vividly describing the Lord’s sweet, poetic romance with Goddess Valli. Ultimately, he surrenders to this youthful, loving Lord who resides in Pattaliyur of the Kongu region.