திருப்புகழ் 870 கரியகுழல் சரிய (சோமீச்சுரம்)

திருப்புகழ் 870 கரியகுழல் சரிய (சோமீச்சுரம்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இத்திருப்புகழ், மனித மனம் சிற்றின்பச் சேற்றில் உழன்றாலும், எந்நிலையிலும் இறைவனின் திருவுருவத்தை மறவாத மெய்ஞ்ஞானத்தை அருள வேண்டிப் பாடப்பட்ட மிக ஆழமான பாடலாகும். திருமுழையூர் (பழையாறை) அருகே உள்ள ‘சோமீச்சுரம்’ என்னும் தலத்தில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானை நினைந்து பாடப்பட்ட இப்பாடலின் விரிவான விளக்கம் கீழே 8 தலைப்புகளில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது:

1. காம மயக்கமும் சிற்றின்பத்தின் தோற்றமும்

பாடலின் தொடக்கத்தில், உலக இன்பங்களில் மூழ்கிக் கிடக்கும் மனிதர்களின் நிலையை அருணகிரிநாதர் மிகத் தெளிவாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார். பெண்களின் கரிய கூந்தல் அவிழ்ந்து சரியவும், முகம் வியர்க்கவும், வாசனை மிக்க சந்தனம் பூசப்பட்ட மார்பகங்கள் புளகாங்கிதம் அடையவும் சிற்றின்பக் களியாட்டம் நிகழ்கிறது. அங்கு நேருக்கு நேர் மோதும் வேல் போன்ற பெண்களின் கண்கள், ஒன்றோடொன்று சண்டையிட்டுக் கொள்ளும் கயல் மீன்களைப் போல நீண்ட மையலோடு காணப்படுகின்றன என்று மோகத்தின் உச்சத்தை விவரிக்கிறார்.

2. காமத் தீயில் மெழுகாய் உருகும் நிலை

அந்தக் கலவியின் போது, கோவைப் பழம் போன்ற சிவந்த உதடுகளில் இருந்து தேன் போன்ற இனிமை பெருக்கெடுக்கிறது. இருவருடைய தோள்களிலும் அணிந்திருந்த மாலைகள் கீழே நழுவி விழுகின்றன. கைகளில் அணிந்துள்ள வளையல்கள் ‘கலகல’ என சப்தம் எழுப்பவும், இன்ப மிகுதியால் வார்த்தைகள் பதற்றத்துடன் வெளிவரவும் சிற்றின்பம் கரைகடந்து செல்கிறது. நெருப்பின் அருகில் சென்ற மெழுகு எவ்வாறு உருகுமோ, அதுபோலவே பெருமோகத்தினால் உடல் உருகி, இருவர் உடல் ஒன்றாகக் கலக்கும்படியான வெட்கமற்ற சிற்றின்பத்தில் மனித மனம் வீழ்ந்து கிடக்கிறது.

3. எந்நிலையிலும் இறைவனை மறவாத ஞானம்

இளம் பெண்களுடனான இந்த சிற்றின்ப மயக்கத்தில் நான் முழுமையாக மூழ்கி இருந்தாலும், இரவில் தூங்கும் பொழுதோ அல்லது மற்றவர்களிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுதோ என் மனம் உன்னை மறக்கக் கூடாது என்று முருகனிடம் வேண்டுகிறார். உனது இளமையையும், அழகு பொருந்திய பன்னிரண்டு தோள்களையும், இரண்டு திருவடிகளையும், ஆறு முகங்களையும் எனது கண்கள் இமைக்காமல் தியானிக்க வேண்டும். எந்நிலையிலும் உன் திருநாமத்தை மட்டுமே நான் உச்சரித்துக் கொண்டிருக்கும்படியான ஒரு நிலையான ‘மெய்ஞ்ஞானத்தை’ எனக்கு நீ அருள வேண்டும் என்று மனமுருகிப் பிரார்த்திக்கிறார்.

4. பிரகலாதனின் தவமும் இரணியனின் சீற்றமும்

தொடர்ந்து, இப்பாடல் நரசிம்ம அவதாரப் புராண வரலாற்றை நினைவு கூர்கிறது. உரிய தவ நெறியில் நின்ற சிறுவனான பிரகலாதன், “ஓம் நமோ நாராயணாய” என்னும் திருமந்திரத்தை உச்சரித்தான். இதைக் கேட்ட அவனது தந்தையான இரணியகசிபு, சற்றும் யோசிக்காமல் அளவற்ற கோபமடைந்து, “உனது இறைவன் எதில் இருக்கிறான்? அடேய், இப்போதே சொல்!” என்று கடும் சீற்றத்துடன் கர்ஜித்தான்.

5. நரசிம்ம அவதாரமும் இரணிய வதமும்

இரணியனின் ஆணவச் சொல் முடிவதற்கு முன்பாகவே, அவன் கைக்காட்டிய அந்தத் தூணிலிருந்து மிகவும் வலிமை வாய்ந்த சிங்க முகமும் மனித உடலும் கொண்ட ‘நரசிம்ம’ வடிவமாகத் திருமால் வெடித்துக் கிளம்பினார். இரணியனைத் தாக்கி வீழ்த்தி, அவனது மார்பை தமது கூர்மையான நகங்கள் பதியும்படி கிழித்துக் குடல்மாலை அணிந்து வெற்றியின் வாகை சூடினார். அத்தகைய பெரும் வீரத்தைக் கொண்டவர் திருமால்.

6. திருமால், பிரம்மா மற்றும் வேதங்கள் போற்றும் தெய்வம்

கருடனை வாகனமாகக் கொண்ட அந்தத் திருமாலும் (உவணபதி நெடியவன்), படைப்புக் கடவுளான பிரம்மதேவனும், நான்கு வேதங்களும், மிக உயர்ந்த நிலையில் வைத்துப் போற்றி வணங்கும் முழுமுதற் கடவுள் முருகப்பெருமானே ஆவார். விஷ்ணுவுக்கே மருகனாக (மருமகனாக) விளங்கும் முருகப்பெருமானின் பெருமையை அருணகிரிநாதர் இங்கு சிறப்புறக் குறிப்பிடுகிறார்.

7. சோமீச்சுரத்தின் இயற்கை எழிலும் வளமும்

சோமீச்சுரம் (பழையாறை) தலத்தின் இயற்கை அழகை இப்பாடல் வர்ணிக்கிறது. கோடுகளை உடைய வண்டுகள் இனிமையான இசையை ரீங்காரமாகப் பாட, அந்த இசைக்கேற்ப அழகிய தோகையைக் கொண்ட இளமயில்கள் நடனமாடுகின்றன. வானத்தை ஊடுருவிச் செல்லும் அளவுக்கு உயர்ந்து வளர்ந்த கமுகு (பாக்கு) மரங்களின் விரிந்த பாக்குக் குலைகள், அந்த ஊருக்கு முத்து மாலைகள் அணிவித்தது போலக் காட்சியளிக்கின்றன. மருத நிலத்து அரசர்களான சோழர்களின் படைகள் தங்கும் படைவீடாக விளங்கிய பெருமை பொருந்திய மதில் சுவர்கள் சூழ்ந்த நகரம் அது.

8. சோமீசர் ஆலயத்தில் வீற்றிருக்கும் தேவாதி தேவன்

இத்தகைய வளங்களும் வீரமும் செறிந்த ஊரில், இளமையான காளை வாகனத்தின் (நந்தி) மீது அமர்ந்து அருள்பாலிக்கும் சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் கோயில் ‘சோமீசர் கோயில்’ (சோமீச்சுரம்) ஆகும். இந்தத் திருத்தலத்தில் பெருமகிழ்ச்சியுடன் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கும் முருகப்பெருமானே! தேவர்களால் போற்றப்படும் தேவாதி தேவனே! அடியேனுக்கு எந்நிலையிலும் உன்னை மறவாத ஞானத்தை அருளுவாயாக என்று அருணகிரிநாதர் இத்திருப்புகழை நிறைவு செய்கிறார்.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ் மனிதனின் காம இச்சையையும், அதிலிருந்து விடுபட இறைவனின் திருவருளையும் ஒப்பிட்டுப் பாடுகிறது. பெண்கள் மீதான மோகத்தில் நெருப்பிலிட்ட மெழுகாக மனிதன் உருகினாலும், உறங்கும்போதும் பிறருடன் பேசும்போதும் எந்நிலையிலும் முருகனின் ஆறு முகங்களையும், பன்னிரண்டு தோள்களையும் தியானிக்கும் ஞானத்தை அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். மேலும், நரசிம்ம அவதாரம் எடுத்து இரணியனை வதம் செய்த திருமாலும், பிரம்மனும், வேதங்களும் போற்றும் தெய்வமாக முருகனைப் புகழ்கிறார். சோழர்களின் படைவீடாகவும், வண்டுகள் பாட மயில்கள் ஆடும் இயற்கை வளம் சூழ்ந்த பழையாறை சோமீச்சுரம் தலத்தில், இடப வாகனரான சிவபெருமானுடன் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானின் மகிமையை இப்பாடல் அழகாக எடுத்துரைத்து ஞானம் வேண்டுகிறது.

The Essence of Thiruppugazh 870 Kariyakkuzhal Sariya (Somichuram)

Here is a deep and detailed explanation of the Thiruppugazh song “Kariya Kuzhal Sariya,” composed by Saint Arunagirinathar. The explanation is structured under eight distinct headings, followed by a comprehensive summary.

1. The Intoxicating Trap of Sensual Desires

In the opening lines, Saint Arunagirinathar vividly paints a picture of the overwhelming nature of physical lust and sensual pleasures. He describes the intense moments of romantic intimacy where women’s dark, beautiful hair slips and falls loose, and their faces gently perspire from passion. Their chests are adorned with fragrant sandalwood paste, evoking intense infatuation. The poet beautifully compares their sharp, captivating eyes to magical spears and restless fish (kayal) battling one another. Through this imagery, Arunagirinathar sets the stage by showing how deeply human beings can be ensnared by the physical beauty and seductive allure of worldly life.

2. The Utter Surrender to Lust

The poem continues to explore the depth of this physical infatuation, where boundaries and inhibitions are completely lost. The poet describes sweet lips yielding nectar-like pleasure, while the flower garlands worn on the shoulders slip away in the heat of the moment. Bangles jingle rhythmically, and words falter out of sheer infatuation and uncontrollable desire. Using a profound metaphor, Arunagirinathar compares the melting of the human mind in the fire of lust to wax melting when brought near a flame. In this state of boundless passion, individuals lose all sense of shame, completely drowning in the union of physical bodies.

3. A Plea for Unwavering Divine Remembrance

Right after describing the intoxicating depths of sensual pleasure, Arunagirinathar brings forth his core spiritual prayer. He begs Lord Murugan for a supreme state of spiritual focus. The poet prays that even if he is completely submerged in such overpowering worldly lust, or whether he is fast asleep in the dead of night, or simply conversing with others during his daily life, his mind should never forget the Lord. He asks for the divine wisdom to constantly visualize and chant about Lord Murugan’s youthful beauty, His twelve mighty shoulders, His two sacred feet, and His six divine faces, without even blinking an eye.

4. The Unshakable Faith of Prahlada

To illustrate the power of steadfast devotion—the very devotion he just prayed for—the poet transitions to a famous mythological story. He recounts the legend of the young child Prahlada, who possessed unshakable faith and continuously chanted the supreme mantra, “Om Namo Narayanaya.” Prahlada’s father, the arrogant demon king Hiranyakashipu, was infuriated by his son’s devotion to his sworn enemy. Blinded by ego and rage, the demon king challenged the little boy, angrily demanding to know where this so-called “God” was hiding and ordering him to show Him immediately.

5. The Fierce Avatar of Lord Narasimha

Before the arrogant king could even finish his furious challenge, the Supreme Lord answered His devotee’s call. The poet dynamically describes how Lord Vishnu burst forth from a nearby stone pillar, taking the terrifying and mighty form of Narasimha—a fierce being with the body of a man and the head of a lion. With unmatched physical strength, Lord Narasimha struck the demon king down. Plunging His sharp, powerful claws deep into Hiranyakashipu’s chest, He tore the demon apart, ultimately destroying his arrogance and wearing the glorious garland of victory.

6. Reverence by the Supreme Deities

Arunagirinathar uses the grand story of Narasimha to establish the supreme majesty of Lord Murugan. He states that even this incredibly powerful Lord Vishnu—who rides the majestic eagle, Garuda, and who saved Prahlada—holds Lord Murugan in the highest esteem. Furthermore, the creator God, Lord Brahma, and the four sacred Vedas themselves continuously praise and elevate the glory of Lord Murugan. By mentioning this, the poet emphasizes that Murugan is not just a deity, but the ultimate, absolute Supreme Being worshipped by the greatest cosmic entities.

7. The Breathtaking Beauty of Someeswaram

Moving away from mythology, the poem beautifully describes the geographical and natural setting of the temple town, Someeswaram (located in modern-day Pazhayarai, Tamil Nadu). The landscape is incredibly lush and fertile. Striped bees hum melodious tunes, and upon hearing this natural music, young, vibrant peacocks gracefully dance in joy. The town is filled with tall areca nut trees that grow so high they seem to pierce the sky. The expanding, heavy clusters of nuts on these trees look like gorgeous pearl necklaces adorning the vibrant landscape of the city.

8. The Joyous Lord of the Devas

In the final section, Arunagirinathar establishes the historical and spiritual significance of this shrine. The town is surrounded by massive fortress walls and once served as a grand military garrison and residence for the mighty Chola kings (Marudha Arasar). Within this majestic city lies the Someeswarar temple, dedicated to Lord Shiva, who rides a youthful bull. It is in this very temple that Lord Murugan joyously resides, blessing His devotees. The poet concludes by surrendering to Lord Murugan, praising Him as the ultimate leader and protector of the Devas (celestial beings).

Summary

This Thiruppugazh is a profound journey from the traps of worldly lust to the heights of spiritual enlightenment. In the first half, Saint Arunagirinathar starkly illustrates how easily human beings melt like wax in the fire of sensual desires and physical infatuation. Using this as a backdrop, he makes a passionate plea for spiritual wisdom, asking that his mind remain entirely focused on Lord Murugan’s beautiful form—His six faces and twelve shoulders—whether he is deep in worldly pleasures, sleeping, or awake. To emphasize the power of unwavering devotion and divine supremacy, he brings in the mythological tale of Prahlada and Lord Narasimha, noting that even Lord Vishnu and Lord Brahma worship Murugan. Finally, the hymn concludes with a breathtaking description of the fertile, historically rich temple town of Someeswaram, praising Lord Murugan who joyfully resides there as the supreme savior of the universe.