திருப்புகழ் 855 தேனிருந்த இதழார் (திருப்பந்தணை நல்லூர்)

திருப்புகழ் 855 தேனிருந்த இதழார் (திருப்பந்தணை நல்லூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய இத்திருப்புகழ், மனித மனம் உலகியல் சிற்றின்பங்களில் உழன்றாலும், இறைவனின் திருவடிகளை மறக்காத உறுதியான பக்தி நிலையை வேண்டி நிற்கும் அற்புதமான பாடலாகும். அன்னை பராசக்தியின் பெருமையையும், முருகப்பெருமானின் வீரத்தையும், திருப்பந்தணை நல்லூர் தலத்தின் மகிமையையும் இப்பாடல் மிகச் சிறப்பாக எடுத்துரைக்கிறது. இதன் ஆழமான பொருளை எட்டு தலைப்புகளிலும், இறுதிச் சுருக்கத்திலும் காணலாம்.

1. விலைமாதர்களின் மயக்கும் அழகு

(தேனி ருந்தஇத ழார்ப ளிங்குநகை யார்கு ளிர்ந்தமொழி யார்ச ரங்கள்விழி…) உலகத்து ஆடவர்களைத் தங்கள் வலையில் வீழ்த்தும் விலைமாதர்களின் உடல் அழகை இப்பாடலின் தொடக்கம் விவரிக்கிறது. தேன் ஊறும் இனிமையான உதடுகளையும், பளிங்கு போன்ற தூய்மையான வெண்மையான பற்களையும், மனதைக் குளிரச் செய்யும் இனிமையான பேச்சுகளையும் உடையவர்கள் அவர்கள். ஆடவர் மனத்தைத் துளைக்கும் அம்பு போன்ற கூர்மையான கண்களையும், பிறைச்சந்திரனைப் போன்ற அழகிய புருவங்களையும் கொண்டவர்கள். இத்தகைய வெளித்தோற்றம் காண்பவரை எளிதில் மாயையில் வீழ்த்தக் கூடியதாகும்.

2. காம வலையில் வீழ்க்கும் தேக வர்ணனை

(தேன மர்ந்தகுழ லார்க ளங்கமுகி னார்பு யங்கழையி னார்த னங்குவடு…) நறுமணம் கமழும் மலர்கள் சூடியதும், மேகம் போன்ற இருண்டதுமான கூந்தலை உடையவர்கள் அவர்கள். மூங்கில் போன்ற வழுவழுப்பான தோள்களையும், மலை போன்ற மார்பகங்களையும், செந்தாமரை போன்ற சிவந்த பாதங்களையும் கொண்டவர்கள். இடை இருக்கிறதா இல்லையா என்று சந்தேகப்படும்படியான மிக நுண்ணிய இடையையும், ரம்பை எனப்படும் வாழைத்தண்டு போன்ற அழகிய தொடைகளையும் கொண்டவர்கள். இவ்வாறு ஆடவரை ஈர்க்கும் அனைத்து அங்க லட்சணங்களையும் கொண்டவர்கள் அந்த மாயப் பெண்கள்.

3. சிற்றின்பத் துயரிலும் மறவாத பக்தி

(யார்ச ரண்கமல நேரி ளம்பருவ தோகை சந்தமணி வாரு டன்கலவி…) இளமைப் பருவம் பொருந்திய மயில் போன்ற அந்தப் பெண்களுடன் கூடிச் சிற்றின்ப விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டு, என் உடல் மெலிந்து துன்பப்பட்டாலும், என் மனம் உன்னை மறக்காது. தாமரை மலர் போன்ற உனது திருவடிகளையும், உனது பன்னிரண்டு அழகிய தோள்களையும், நறுமணம் வீசும் மலர் மாலைகளை அணிந்த உனது பரந்த மார்பினையும் அடியேன் எனது உள்ளத்தில் எப்பொழுதும் மிகுந்த அன்போடு தியானித்துக் கொண்டே இருப்பேன்.

4. அன்னை பராசக்தியின் தவப்புதல்வன்

(ஓந மந்தசிவ ரூபி யஞ்சுமுக நீலி கண்டிகலி யாணி விந்துவொளி…) முருகப்பெருமானின் தாய்வழிப் பெருமை இங்குப் போற்றப்படுகிறது. ‘ஓம் நமசிவாய’ என்னும் ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தின் சொரூபமாக விளங்குபவளும், சதாசிவ மூர்த்தியைப் போல ஐந்து முகங்களைக் கொண்டவளும் ஆகிய அன்னை பராசக்தியின் புதல்வனே! நீலி, கண்டி, கல்யாணி ஆகிய திருநாமங்களைக் கொண்டவளும், நாத விந்து தத்துவங்களின் பேரொளியாக விளங்குபவளுமான அபிராமி அம்பிகை உலகை உய்விக்கப் பெற்றெடுத்த அருமைக்குமாரனே!

5. போர்க்களத்தில் வேலவனின் வீர நடனம்

(ஓல மொன்றவுணர் சேனை மங்கையர்கள் சேறு டன்குருதி யோட எண்டிசையும்…) அசுரர்களின் சேனைகள் அழிந்து ஓலமிட்டு அழவும், தங்கள் கணவனை இழந்த அசுரப் பெண்களின் கண்களில் இருந்து கண்ணீரும் இரத்தமும் சேறாகக் கலந்து ஓடவும் செய்த மாபெரும் வீரன் நீ. எட்டுத் திசைகளிலும் உள்ள தேவர்களும் கந்தர்வர்களும் உனது வெற்றியைக் கொண்டாடிப் பாட, போர்க்களத்தில் வெற்றி களிப்பில் வீர நடனம் புரியும் வேலாயுதனே!

6. இரு தேவியரைத் தழுவும் கருணாமூர்த்தி

(ஏனல் மங்கைசுசி ஞான ரம்பையென தாயி சந்த்ரமுக பாவை வஞ்சிகுற…) தினைப்புனத்தைக் காவல் காத்தவளும், தூய்மையான ஞானவடிவானவளும், தாய் போன்ற அன்புடையவளும், சந்திரன் போன்ற அழகிய முகத்தைக் கொண்டவளுமான குறத்திப் பெண்ணாகிய வள்ளியம்மையை அன்போடு அணைத்தவனே! தேவலோகத்தில் கற்பக மரத்தின் நிழலில் வளர்ந்த மான் போன்ற அழகிய தெய்வயானையையும் தனது அழகிய மார்பில் இருத்தி மகிழும் கருணாமூர்த்தியே!

7. எம்பெருமான் சிவனாரின் திருக்கோலம்

(ஏர்க ரந்தையறு கோடு கொன்றைமதி யாற ணிந்தசடை யார்வி ளங்குமெழில்…) முருகனின் தந்தையாகிய சிவபெருமானின் கோலம் இங்கு அழகாக வர்ணிக்கப்படுகிறது. அழகிய கரந்தை மலர்கள், திருமால் பன்றி உருவம் எடுத்தபோது ஒடித்த அவனது கொம்பு, கொன்றை மலர்கள், பிறைச்சந்திரன் மற்றும் கங்கை நதி ஆகிய அனைத்தையும் தனது அடர்ந்த சடாபாரத்தில் சூடியுள்ள எம்பெருமான் சிவபெருமான். அத்தகைய ஈசன் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கும் தலம் திருப்பந்தணை நல்லூர் ஆகும்.

8. திருப்பந்தணை நல்லூர் தம்பிரானே

(ஈறில் பந்தணைந லூர மர்ந்துவளர் தம்பிரானே…) எவ்வித அழிவும் இல்லாததும், முடிவற்ற பெருமைகளைக் கொண்டதும், இயற்கை எழில் சிறந்து விளங்குவதுமான திருப்பந்தணை நல்லூர் என்னும் சிறந்த திருத்தலத்தில், அடியார்களின் துயர் தீர்ப்பதற்காக விரும்பி அமர்ந்து அருள்பாலிக்கும் தம்பிரானே! (தலைவனே!) சிற்றின்ப மாயைகளில் நான் உழன்றாலும், உனது திருவடி நிழலைத் தந்து என்னை ஆட்கொள்வாயாக!

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழில் அருணகிரிநாதர், தேன் போன்ற இதழ்களையும், அழகிய முகத்தையும், மயக்கும் தேகத்தையும் கொண்ட விலைமாதர்களின் சிற்றின்ப வலையில் வீழ்ந்து துன்பப்பட்டாலும், முருகப்பெருமானின் பன்னிரு தோள்களையும் தாமரைத் திருவடிகளையும் தன் நெஞ்சம் ஒருபோதும் மறக்காது என்று உருகிப் பாடுகிறார். நாத விந்து சொரூபமான அபிராமி அம்மையின் மகனாகவும், அசுரர்களை அழித்து ரத்த ஆறு ஓடச் செய்து வீர நடனம் ஆடிய வேலவனாகவும் முருகனைப் போற்றுகிறார். மேலும், வள்ளியையும் தெய்வயானையையும் அணைத்த அழகிய மார்பனே என்றும் சிறப்பிக்கிறார். கங்கை, பிறைச்சந்திரன், கொன்றை மலர் சூடிய சிவபெருமான் வீற்றிருக்கும் பெருமைக்குரிய திருப்பந்தணை நல்லூரில் அருள்பாலிக்கும் முருகப்பெருமானே, என்னை ஆட்கொண்டருள வேண்டும் என்பதே இப்பாடலின் மையக்கருத்தாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 855 thaenirunhtha ithalzhaar (thiruppanhthaNai nhalluur)

This Thiruppugazh verse, composed by the saint-poet Arunagirinathar, offers a profound exploration of the human struggle between worldly temptations and steadfast spiritual devotion. Set in the sacred shrine of Thiruppandhanai Nallur, the hymn acknowledges the intense pull of sensory pleasures but counters it with a powerful vow to never forget the divine. The poem seamlessly transitions from a confession of human vulnerability to a magnificent celebration of Lord Murugan’s cosmic lineage, martial valor, and supreme grace.

Here is a deep and detailed explanation of the verse, categorized into eight thematic headings.

1. The Enchanting Facade of Worldly Illusions

The hymn opens by vividly detailing the captivating allure of worldly temptations, personified through the mesmerizing beauty of courtesans. Arunagirinathar describes their lips as dripping with the sweetness of honey and their smiles revealing teeth as flawless as white crystals. They speak soothing, cooling words designed to disarm the listener, while their eyes pierce the heart like sharp arrows. With beautifully contoured faces and eyebrows curved like the crescent moon, these women represent the sheer magnetic pull of Maya (illusion)—the superficial worldly attractions that easily blind the spiritual seeker.

2. The Physical Entrapment of Sensory Desires

Continuing his metaphorical description of human desire, the poet elaborates on the physical charms that bind the soul to the material plane. He describes women with dark, cloud-like hair fragrant with honey and blossoms, shoulders as smooth as bamboo, and a presence that demands absolute attention. With impossibly slender waists, plantain-like thighs, and delicate, red lotus-like feet, they symbolize the overwhelming sensory experiences that trap the human mind. Arunagirinathar uses this vivid imagery to highlight how deeply and easily humanity becomes entangled in physical lust.

3. Unwavering Devotion Amidst Worldly Sorrow

This section forms the spiritual core and turning point of the hymn. The poet acknowledges the deceptive, almost magical power of these sensual pursuits, admitting that engaging in these fleeting pleasures ultimately leads to deep sorrow and spiritual exhaustion. However, instead of yielding to despair, Arunagirinathar makes a profound vow: even if he falls into the agonizing traps of lust and worldly play, his heart will never let go of Lord Murugan. He promises to forever cherish the Lord’s lotus feet, His magnificent twelve shoulders, and His broad chest adorned with fragrant garlands of Tulsi and other sacred flowers.

4. The Divine Lineage: Son of the Supreme Mother

Shifting from personal devotion to cosmic praise, the poet glorifies Lord Murugan’s supreme maternal lineage. He invokes Goddess Parvathi as the very embodiment of the sacred five-lettered mantra, Om Namashivaya. The Mother is described in Her most powerful forms—possessing five divine faces, hailed as Neeli, Kandi, and Kalyani, and radiating the ultimate cosmic light and sound of Nada and Bindu. By praising Murugan as the divine child of Abirami (the beautiful Mother), the poet establishes the Lord as the direct manifestation of supreme cosmic energy.

5. The Fierce Warrior of the Battlefield

The hymn then celebrates Lord Murugan’s unparalleled martial heroism. Arunagirinathar paints a dramatic picture of the cosmic battlefield where the Lord annihilated the oppressive Asuras (demons). Armed with His invincible Vel (spear), Murugan decimated the demonic armies, causing their survivors to wail in agony and rivers of blood and mud to flow across the earth. Amidst this fierce destruction of evil, the celestial musicians (Gandharvas) from all eight directions gathered to sing His praises while the victorious Lord performed a majestic dance on the battlefield.

6. The Compassionate Consort of Valli and Deivanai

From the fierce warrior, the poet transitions to the Lord’s boundless love and compassion. Murugan is celebrated for embracing His two divine consorts, who represent different paths of devotion. He lovingly holds Goddess Valli—the pure, wisdom-filled maiden of the earthly millet fields who possesses a comforting, motherly grace and a face as radiant as the moon. Alongside her, He embraces Goddess Deivanai, the celestial deer raised under the divine Karpaga trees of heaven. This dual embrace symbolizes the Lord’s readiness to accept both pure, innocent earthly devotion and exalted celestial worship.

7. The Majestic Glory of Lord Shiva

To elevate the sanctity of the temple’s presiding deities, the poet takes a moment to praise Lord Murugan’s father, Lord Shiva. He describes Shiva’s majestic matted locks, which are uniquely adorned with an array of sacred elements: beautiful Karanthai and fragrant Konrai flowers, the broken tusk of the mythological boar (Varaha), the glowing crescent moon, and the fiercely flowing river Ganges. This vivid description honors the supreme Shaivite tradition and sets the spiritual atmosphere for the shrine where the Lord resides.

8. The Eternal Abode of Thiruppandhanai Nallur

In the final stanza, Arunagirinathar anchors this grand vision of devotion, divine lineage, and cosmic victory to a specific earthly location. He offers his ultimate surrender to the Great Lord (Thambiran) who graciously chooses to reside and prosper in the beautiful, eternal town of Thiruppandhanai Nallur. It is here, in this sacred and flawless shrine, that the Lord sits in all His majesty, ever ready to rescue His devotees from the miseries of worldly illusions and grant them ultimate spiritual liberation.

Summary

Thiruppugazh 855 is a deeply moving hymn that bridges the gap between human frailty and divine salvation. Arunagirinathar begins by starkly acknowledging the magnetic, deceptive allure of courtesans and worldly lust, which inevitably leads the soul into sorrow. Yet, the poem is anchored in an ironclad vow of faith: even amidst the deepest worldly struggles, the poet’s mind will forever meditate upon Lord Murugan’s lotus feet and twelve shoulders. The verse then blossoms into a magnificent glorification of the Lord—praising Him as the radiant son of the supreme Goddess Abirami, the fierce dancer of the cosmic battlefield who vanquished the Asuras, and the loving consort of Valli and Deivanai. Ultimately, the poet finds his refuge in this powerful, compassionate Lord who presides over the beautiful, eternal shrine of Thiruppandhanai Nallur, offering redemption to all who seek Him.