Thiruppugazh 41 karikkombam (thiruchchendhUr)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 40 கமல மாதுடன் (திருச்செந்தூர்) – திருப்புகழ் 42 கருப்பம் தங்கு (திருச்செந்தூர்)
பாடல்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம் – தனதானா
கரிக்கொம்பந் தனித்தங்கங்
குடத்தின்பந் தனத்தின்கண்
கறுப்புந்தன் சிவப்புஞ்செம் – பொறிதோள்சேர்
கணைக்கும்பண் டுழைக்கும்பங்
களிக்கும்பண் பொழிக்குங்கண்
கழுத்துஞ்சங் கொளிக்கும்பொன் – குழையாடச்
சரக்குஞ்சம் புடைக்கும்பொன்
றுகிற்றந்தந் தரிக்குந்தன்
சடத்தும்பண் பிலுக்குஞ்சம் – பளமாதர்
சலித்தும்பின் சிரித்துங்கொண்
டழைத்துஞ்சண் பசப்பும்பெண்
தனத்துன்பந் தவிப்புண்டிங் – குழல்வேனோ
சுரர்ச்சங்கந் துதித்தந்தஞ்
செழுத்தின்பங் களித்துண்பண்
சுகத்துய்ந்தின் பலர்ச்சிந்தங் – கசுராரைத்
துவைத்தும்பந் தடித்துஞ்சங்
கொலித்துங்குன் றிடித்தும்பண்
சுகித்துங்கண் களிப்புங்கொண் – டிடும்வேலா
சிரப்பண்புங் கரப்பண்புங்
கடப்பந்தொங் கலிற்பண்புஞ்
சிவப்பண்புந் தவப்பண்புந் – தருவோனே
தினைத்தொந்தங் குறப்பெண்பண்
சசிப்பெண்கொங் கையிற்றுஞ்சுஞ்
செழிக்குஞ்செந் திலிற்றங்கும் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம்
தனத்தந்தம் தனத்தந்தம் – தனதானா
கரிக் கொம்பு அம் தனித் தங்கம்
குடத்து இன்பம் தனத்தின் கண்
கறுப்பும் தன் சிவப்பும் செம் – பொறி தோள் சேர்
கணைக்கும் பண்டு உழைக்கும் பம்
களிக்கும் பண்பு ஒழிக்கும் கண்
கழுத்தும் சங்கு ஒளிக்கும் பொன் – குழை ஆடச்
சரக் குஞ்சம் புடைக்கும் பொன்
துகில் தந்தம் தரிக்கும் தன்
சடத்தும் பண்பு இலுக்கும் சம்பள – மாதர்
சலித்தும் பின் சிரித்தும் கொண்டு
அழைத்தும் சண்பு அசப்பும் பெண்
தனத் துன்பம் தவிப்பு உண்டு இங்கு – உழல்வேனோ
சுரர் சங்கம் துதித்து அந்த
அஞ்செழுத்து இன்பம் களித்து உண் பண்
சுகத்து உய்ந்து இன்பு அலர் சிந்த அங்கு – அசுராரைத்
துவைத்தும் பந்து அடித்தும் சங்கு
ஒலித்தும் குன்று இடித்தும் பண்
சுகித்தும் கண் களிப்பும் கொண்டிடும் – வேலா
சிரப் பண்பும் கரப் பண்பும்
கடப்பந் தொங்கலில் பண்பும்
சிவப் பண்பும் தவப் பண்பும் – தருவோனே
தினைத் தொந்தம் குறப் பெண் பண்
சசிப் பெண் கொங்கையில் துஞ்சும்
செழிக்கும் செந்திலில் தங்கும் – பெருமாளே.
English
thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham – thanathānā
karikkompan thaniththangang
kudaththinpan thanaththinkaN
kaRuppunthan sivappunjchem – poRithOLsEr
kaNaikkumpaN duzhaikkumpang
kaLikkumpaN pozhikkungaN
kazhuththunjang koLikkumpon – kuzhaiyAdac
charakkunjam pudaikkumpon
RukitRanthan tharikkunthan
sadaththumpaN pilukkumsam – paLamAthar
saliththumpin siriththumkoN
dazhaiththumsaN pasappumpeN
thanaththunpan thavippuNding – kuzhalvEnO
surarcchangan thuthiththanthanj
chezhuththinpang kaLiththuNpaN
sukaththuynthin palarcchinthan – gasurAraith
thuvaiththumpan thadiththumchan
goliththumkun RidiththumpaN
sukiththumkaN kaLippumkoN – didumvElA
sirappaNpung karappaNpung
kadappanthong kaliRpaNpum
sivappaNpun thavappaNpun – tharuvOnE
thinaiththontham kuRappeNpaN
sasippeNkon gaiyitRunjum
sezhikkumchen thilitRangum – perumALE.
English Easy Version
thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham
thanaththantham thanaththantham – thanathānā
kari kombam thani thangam
kudaththin pan thanaththin kaN
kaRuppum than sivappum sem poRi thOL sEr
kaNaikkum paN uzhaikkum pam
kaLikkum paN pozhikkum kaN
kazhuththum sangu oLikkum pon kuzhai Ada
sarakku unjam pudaikkum pon
thugil than than tharikkum than
sadaththum paNbu ilukkum sambala mAdhar
saliththum pin siriththum kondu
azhaiththum saN pasappum peN
thanaththum pan thavippu uNdu ingu uzhalvEnO
surar sangam thudhiththu andham
sezhuththu inbam kaLiththu uN paN
sugaththu uyndhu in palar chindham asurArai
thuvaiththum pan thadiththum sangu
oliththum kundru idiththum paN
sugiththum kaN kaLippum kondidum vElA
siRappu aNbum karappu aNbum
kadappam thongalil paNbum
sivappu aNbum thavappu aNbum tharuvOnE
thinai thondham kuRa peN paN
sasi peN kongaiyil thunjum
sezhikkum sendhilil thangum perumALE
திருப்புகழ் 41 கரிக்கொம்பம் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய “கரிக்கொம்பந் தனித்தங்கங்…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானைப் போற்றிப் பாடப்பட்டதாகும். விலைமாதர்களின் மாய வலையில் சிக்கித் தவிக்கும் மனித நெஞ்சம், அதிலிருந்து விடுபட்டு முருகப்பெருமானின் திருவருளையும் மெய்ஞ்ஞானப் பண்புகளையும் பெறத் துடிப்பதை இப்பாடல் மிக அழகாக விவரிக்கிறது. இப்பாடலின் ஆழமான விளக்கத்தை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் விரிவாகக் காண்போம்:
1. யானைத் தந்தமும் பொற்குடமும் ஒத்த மார்பகங்கள்
ஆடவர்களை மயக்கும் விலைமாதர்களின் மார்பகங்கள் யானையின் அழகிய தந்தங்களைப் (கரிக்கொம்பு) போலவும், ஒப்பற்ற தங்கத்தால் செய்யப்பட்ட பொற்குடங்களைப் போலவும் வனப்புடையனவாகத் தோன்றுகின்றன. அத்தகைய மார்பகங்களைக் காட்டி, அவர்கள் ஆடவர்களின் மெய்யறிவை அழித்துக் காம இச்சையைத் தூண்டுகிறார்கள் என்று பாடலின் தொடக்கத்தில் அருணகிரிநாதர் கூறுகிறார்.
2. நற்குணங்களை அழிக்கும் அம்பொத்த கண்கள்
அப்பெண்களின் கண்களில் கறுப்பு மற்றும் சிவப்பு நிற ரேகைகள் படர்ந்துள்ளன. அந்தக் கண்கள் வில்லிலிருந்து புறப்படும் அம்பினைப் போலக் கூர்மையாக ஆடவர்களைத் தாக்குகின்றன; அங்கும் இங்கும் மருண்டு பார்க்கும் மானைப் போல உழல்கின்றன. மனிதர்களின் நற்குணங்களை எல்லாம் அடியோடு அழிக்கும்படியான அந்த வஞ்சகக் கண்களும், வலம்புரிச் சங்கை ஒத்த அழகிய கழுத்தும், அதில் ஆடுகின்ற பொன்னான காதணிகளும் ஆடவர்களை எளிதில் மயக்குகின்றன.
3. பொன்னாடை அணிந்த சம்பள மாதர்
முத்துச் சரங்களையும், அழகிய பொன்னாடைகளையும் (பொன் துகில்) அணிந்து தங்கள் உடலை மிகவும் கவர்ச்சியாக அவர்கள் அலங்கரித்துக் கொள்கிறார்கள். பணத்திற்காகவே (சம்பளத்திற்காக) தங்கள் அழகை விற்கும் அந்த விலைமாதர்கள், ஆடவர்களின் செல்வத்தைப் பறிக்கப் பலவிதமான மாய வேலைகளைத் தங்கள் உடலில் செய்து காட்டுகிறார்கள்.
4. பொய்ச் சிரிப்பும் வஞ்சகப் பேச்சும்
ஆடவர்களைக் கண்டவுடன் முதலில் அவர்கள் மீது சலித்துக் கொள்வதைப் போலப் பொய்யாகப் கோபப்படுவார்கள்; பிறகு மெல்லச் சிரிப்பார்கள். “வாருங்கள்” என்று அழைப்பார்கள்; வஞ்சனை பொருந்திய பசப்பு வார்த்தைகளைப் பேசுவார்கள். இத்தகைய கீழான பெண்களின் மாய வலையில் சிக்கி, காம இச்சையில் உழன்று நான் இப்படித் துன்பப்படலாமா? இந்தத் தவிப்பிலிருந்து என்னை நீக்க வேண்டும் என்று அருணகிரிநாதர் ஏங்குகிறார்.
5. தேவர்கள் போற்றும் அஞ்செழுத்து மகிமை
பாடலின் பிற்பகுதி இறைவனின் பெருமைகளைப் பேசுகிறது. தேவர்கள் அனைவரும் கூட்டமாகச் சேர்ந்து உன்னைத் துதிக்கிறார்கள். மெய்யடியார்கள் உனது திருவருளால் ‘நமசிவாய’ என்னும் ஐந்தெழுத்து (பஞ்சாட்சர) மந்திரத்தின் பேரின்பத்தை உணர்ந்து, அந்த மெய்ஞ்ஞான சுகத்தில் திளைத்து உய்வடைகிறார்கள்.
6. அசுரர்களைப் பந்தாடி மலையைப் பிளந்த வீரம்
கொடிய அசுரர்களைப் போர்க்களத்தில் துவைத்து, அவர்களைப் பந்து போல அடித்து விளையாடி அழித்தான் முருகப்பெருமான். வெற்றிச் சங்கினை முழங்கியும், அசுரர்களுக்கு அரணாக நின்ற கிரௌஞ்ச மலையை இடித்துப் பொடியாக்கியும் தேவர்களின் கண்கள் களிப்படையும்படியான மாபெரும் வீரச் செயல்களைச் செய்த வேலாயுதத்தை ஏந்தியவன் அவன்.
7. சிவப் பண்பும் தவப் பண்பும் அருளும் நாதன்
தன்னைத் தொழும் அடியார்களுக்குத் தனது ஆறு திருமுகங்களின் கருணைப் பண்பையும், பன்னிரு திருக்கரங்களின் அருட்பண்பையும், மார்பில் அணிந்துள்ள நறுமணம் வீசும் கடம்ப மலர் மாலையின் பண்பையும் முருகன் அருளுகிறான். அதுமட்டுமன்றி, உயர்ந்த சிவஞானப் பண்பையும், சிறந்த தவநெறிப் பண்பையும் அடியவர்களுக்கு வாரி வழங்கும் வள்ளலாக அவன் திகழ்கிறான்.
8. இரு தேவியருடன் செந்திலில் உறையும் பெருமான்
தினைப்புனத்தில் காவல் காத்த குறவர் குலப் பெண்ணான வள்ளியம்மையையும், இந்திராணியாகிய சசியின் வளர்ப்பு மகளான தெய்வயானையையும் (சசிப் பெண்) இருபுறமும் தழுவி மகிழும் திருமார்பினை உடையவன் முருகவேள். இயற்கை வளம் செழித்தோங்கும் திருச்செந்தூரில் என்றென்றும் நிலைத்து தங்கி அடியார்க்கு அருள்பாலிக்கும் பெருமாளே! என்னைக் காம மாயையிலிருந்து காத்து மெய்ஞ்ஞானம் அருளுவாயாக.
சுருக்கம்
இத்திருப்புகழ், பொருள் பறிக்கும் விலைமாதர்களின் மாயையிலிருந்து விடுபட்டு, மெய்ஞ்ஞானத்தைப் பெற முருகப்பெருமானின் திருவருளை நாடும் உன்னத நிலையை விவரிக்கிறது. யானைத் தந்தம் போன்ற மார்பகங்களையும், நற்குணங்களை அழிக்கும் அம்பு போன்ற கண்களையும், பொய்ச் சிரிப்பும் வஞ்சகப் பேச்சும் கொண்ட விலைமாதர்களின் வலையில் தான் துன்பப்படக் கூடாது என்று அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். தேவர்கள் துதிக்க ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தின் இன்பத்தை அடியார்க்கு அருளுபவனாகவும், அசுரர்களைப் பந்தாடி மலையைப் பிளந்த வீரனாகவும் முருகனை அவர் போற்றுகிறார். அடியார்க்குச் சிவஞானப் பண்பையும் தவப் பண்பையும் அருளும் கருணையாளனாக, வள்ளியையும் தெய்வயானையையும் மணந்து செழிப்பான திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் முருகப்பெருமானின் அருளே மனிதனைப் பிறவித் துயரிலிருந்து காக்கும் என்பது இப்பாடலின் சுருக்கமாகும்.
The Essence of Thiruppugazh 41 karikkombam (thiruchchendhUr)
This song is renowned for its rhythmic complexity. It is composed in a “Vanna” meter, characterized by hard, percussive sounds (K, P, T, R). The song contrasts the “Heavy Burden” of worldly lust with the “Heavy Power” of Murugan’s valour.
1. The Burden of the Elephant Tusks
Arunagirinathar begins with a heavy metaphor. He compares the physical features of women to “Karikkompan” (Elephant Tusks) and “Kudam” (Pots). While poets usually use these as terms of praise, Arunagirinathar uses them to signify weight and danger. He describes the shoulders as having “Chem Pori” (Red Spots/Golden complexion), but emphasizes that these features act as a heavy burden on the observer’s mind, crushing his spiritual freedom just as a tusker elephant might crush an obstacle.
2. The Conch-Neck and The Arrow-Eyes
The poet details the sensory entrapment. He describes eyes that act like arrows (Kanaikkum), piercing the heart of the devotee. He mentions the neck, which is shaped like a Sangu (Conch Shell). The earrings (Pon Kuzhai) swing back and forth, creating a mesmerizing effect. This verse illustrates how the human mind is captured by moving ornaments and sharp glances, mistaking biological features for divine beauty.
3. The Polished Exterior (Minukku)
Arunagirinathar exposes the artificiality of attraction. He uses the word “Minukku” (Polishing/Glittering). He describes how women dress in gold-threaded garments (Pon Thugil) and decorate their bodies (Sadathu) to create an illusion of perfection. The phrase “Sarakkum Sambudaikkum” implies that this is all a “Commodity” or a “Package” wrapped in gold to hide the impermanent flesh beneath. It is a theatrical makeup designed to deceive the soul.
4. The Fatigue of Deceit
The poet describes the psychological exhaustion of a lustful relationship. He lists the behaviors: “Salithum” (Getting tired/bored), then “Sirithum” (Faking a smile), “Azhaithum” (Calling/Inviting), and finally “Pasappum” (Speaking deceitful, sweet words). Arunagirinathar asks, “Must I roll and suffer (Kuzhalveno) in this trap of women who only show affection when they want something, and feign love with deceitful words?”
5. The Chant of the Five and Six Letters
The song shifts from the noise of the world to the chant of the divine. Arunagirinathar mentions the “Surar Sangam” (The assembly of Devas). They worship Murugan by chanting the “Anchu Ezhuthu” (The Five Letters: Na-Ma-Shi-Va-Ya) and the Six Letters (Sa-Ra-Va-Na-Bha-Va). By holding onto these mantras, they find joy (Kali) and sustenance (Unn). The poet implies that the mouth used to praise women in the earlier verses should instead be used to chant these liberating mantras.
6. The Smashing of the Asuras
Arunagirinathar describes the aggressive power of Murugan. He uses percussive words like “Thuvaithum” (Smashing/Trampling) and “Thadithum” (Beating/Punishing). Murugan sounds his war conch (Sangu Olithum)—a sharp contrast to the “Conch-Neck” of the women mentioned in verse 2. He splits the Krauncha Mountain (Kunru Idithum) to destroy the demons. This verse serves to show that Murugan’s power can smash the “mountain of karma” just as easily as He smashed the mountains of the Asuras.
7. The Giver of Divine Qualities (Panbu)
This is a beautiful theological verse. Arunagirinathar asks Murugan to grant him specific “Panbu” (Qualities/Nature). He asks for:
- Sirappu Panbu: The quality of Excellence/Greatness.
- Karappu Panbu: The power of concealment (or the ability to erase bad karma).
- Siva Panbu: The auspicious nature of Lord Shiva.
- Thava Panbu: The inclination towards penance and meditation. He asks the Lord, who wears the Kadamba garland, to replace his “Lustful Nature” with these “Divine Natures.”
8. The Joy of Valli and Deivayanai
The song concludes at Tiruchendur. The poet describes Murugan’s two consorts. He mentions the “Kurappen” (Valli, the Hunter Girl) associated with the millet fields (Thinai) and the “Sasi Pen” (Deivayanai, the daughter of Indra/Sasi). Murugan finds joy in the chest (Kongai) of these two shaktis (Ichcha Shakti and Kriya Shakti). The poet surrenders to the Perumale who resides in the flourishing (Sezhikkum) temple of Chendur.
Summary
“Karikkombam” is a song of Rhythmic Transformation. Arunagirinathar uses heavy, percussive language to describe the “Heavy Burden” of lust—the weight of elephant-tusk-like breasts and the exhaustion of deceitful relationships. He contrasts this with the “Heavy Power” of Lord Murugan—the One who smashes mountains and demons. The poet prays to be lifted from the “Deceitful Nature” (Pasappu) of the world and gifted with the “Shiva Nature” (Siva Panbu) and “Ascetic Nature” (Thava Panbu) by the Lord of Tiruchendur.
Thiruppugal – திருப்புகழ்