திருப்புகழ் 256 கலை மடவார்தம் (திருத்தணிகை)

Thiruppugazh 256 kalaimadavArtham (thiruththaNigai)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 255 கரிக்குழல் விரித்தும் (திருத்தணிகை)      –      திருப்புகழ் 257 கவடுற்ற சித்தர் (திருத்தணிகை)

திருப்புகழ் 256 கலை மடவார்தம் (திருத்தணிகை) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழ் பாடல்களில் ஒன்றான “கலை மடவார் தம்” (பாடல் எண்: 256), திருத்தணிகை தலத்தின் மீது பாடப்பெற்றது. இப்பாடல் ‘நாயகன் – நாயகி’ பாவத்தில் (அகத்துறை) அமைந்துள்ளது. தலைவனைப் பிரிந்த தலைவி (உயிரானது), பிரிவாற்றாமையால் வருந்துவதையும், தலைவனின் மாலையைப் பெற்றுத் துயர் தீர விரும்புவதையும் இது சித்திரிக்கிறது. இதன் விரிவான விளக்கத்தைக் கீழே காணலாம்.

1. மங்கையரின் புருவ வில்லும், வளையல் ஓசையும்

தலைவனைப் பிரிந்து வாடும் தலைவிக்கு, அவளைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தும் அச்சமூட்டுவதாகத் தோன்றுகின்றன. கலை பயின்ற பெண்களின் (‘கலை மடவார்’) புருவங்கள் வில்லைப் போன்று வளைந்து பயமுறுத்துகின்றன. அவர்கள் கைகளில் அணிந்துள்ள கனமான வளையல்களின் ஓசை (‘கனவளை’), தனிமையில் இருக்கும் தலைவிக்கு மனக்கலக்கத்தை உண்டாக்குகிறது. இயல்பாக அழகாகத் தெரியும் இவை, பிரிவில் இருக்கும்போது துன்புறுத்தும் கருவிகளாகத் தோன்றுகின்றன.

2. கார்மேகமும், கடல் அலைகளின் பேரிரைச்சலும்

வானத்தில் கரிய மேகங்கள் (‘கருகிய காளம்’) திரண்டு இருள் சூழ்ந்துள்ளன. கரையில் மோதுகின்ற கடலின் நீர் (‘பெருகிய தோயம்’) பெருகி ஆர்ப்பரிக்கிறது. அந்தக் கடலின் அலை ஓசையும், இடியின் முழக்கமும் (‘சிலை’) தலைவியின் காதுகளில் நாராசமாக விழுகின்றன. மேகமும் கடலும் காதலர்களைப் பிரித்து வைக்கும் காலமான மாலைப் பொழுதை நினைவுபடுத்தி, விரக தாபத்தை அதிகரிக்கின்றன.

3. மன்மதனின் மலர் அம்புகள்

காதல் தெய்வமான மன்மதன் (‘காமன்’), தனிமையில் இருக்கும் தலைவியைக் குறிவைத்துத் தனது மலர் அம்புகளை (‘பலகணை’) தொடுக்கிறான். அந்த அம்புகள் மென்மையான மலர்களாக இருந்தாலும், தலைவனைப் பிரிந்த நிலையில் அவை கூர்மையான ஆயுதங்களைப் போலத் தாக்கி, உயிரைப் போக்கும் (‘கொலைதரு’) அளவுக்கு வலியைத் தருகின்றன. மன்மதனின் தாக்குதலால் தலைவி நிலைதடுமாறி நிற்கிறாள்.

4. கொடி போன்ற இடையாளின் வேண்டுதல்

இத்தகைய துன்பங்களால், கொடி போன்ற மெல்லிய இடுப்பை உடைய தலைவி (‘கொடியிடை யாள்’) அழிந்து போகும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறாள். “நான் இறந்துவிடாமல் இருக்க, நீ கருணை காட்ட வேண்டும்” என்று முருகனிடம் வேண்டுகிறாள். தலைவி என்பது இங்கு ஜீவாத்மாவையும், தலைவன் என்பது பரமாத்மாவான முருகனையும் குறிக்கும். ஆன்மா இறைவனைச் சேரத் துடிக்கும் துடிப்பே இது.

5. குளிர்ந்த கடப்ப மாலையின் அருள்

தலைவி தன் உயிர் பிழைக்க ஒரே வழி, தலைவனின் மாலைதான் என்று உறுதியாக நம்புகிறாள். “குரா மலரையும், மணிகள் கோர்த்த ஆபரணங்களையும் அணிந்த உனது பன்னிரு தோள்களில் (‘புயமணி’) தவழும் குளிர்ந்த கடப்ப மாலையை (‘நீபங் குளிர் தொடை’) எனக்குத் தந்து அருள வேண்டும்” என்று கேட்கிறாள். இறைவனின் மாலை கிடைத்தால் (இறைவனின் அருள் கிடைத்தால்) வெப்பம் தணிந்து குளிர்ச்சி உண்டாகும் என்பது நம்பிக்கை.

6. மும்மூர்த்திகள் போற்றும் வேலவன்

முருகப்பெருமானின் கையில் உள்ள வேலாயுதத்தின் பெருமை இங்கு சிறப்பிக்கப்படுகிறது. மலைமகளான பார்வதியின் கணவர் சிவபெருமான் (‘சிலைமகள் நாயன்’), கலைமகளான சரஸ்வதியின் கணவர் பிரம்மா, திருமகளான லக்ஷ்மியின் கணவர் விஷ்ணு ஆகிய மும்மூர்த்திகளும் வணங்கும் சிறப்புடையது முருகனின் வேல். அந்த வேலாயுதமே பக்தர்களின் துயர் தீர்க்கும் வல்லமை கொண்டது.

7. வள்ளியும் தெய்வானையும் மகிழும் மார்பன்

முருகப்பெருமான் இரு தேவியரையும் மணந்தவர். தினைப்புனத்தில் மானாகத் திரிந்த வள்ளியும் (‘தினைவன மான்’), கற்பக வனத்தில் வளர்ந்த யானையாகிய (ஐராவதம் வளர்த்த) தெய்வானையும் (‘கனவன மான்’) விரும்பிச் சேரும் அழகிய மார்பினை உடையவர் முருகன். இருவேறு தன்மையுடைய தேவியர்களும் ஒருசேர விரும்பும் இடமாக முருகனின் திருமார்பு திகழ்கிறது.

8. தனிமைத் துயர் தீர்க்கும் தணிகைவேலன்

பூமாதேவியின் மீது வாழும் எட்டுத் திசைப் புலவர்களும் புகழும் இடமாகத் திருத்தணிகை (‘தணிகை’) விளங்குகிறது. அங்கு வாழும் செங்கதிர் வேலோன் முருகன். யாருமற்றுத் தனித்துத் தவிக்கும் அடியார்களின் (‘தனியவர்’) தனிமையையும், வறுமையையும் (‘தனி கெட’) போக்குபவன் அவன். ஒப்பற்ற மயில் வாகனத்தில் ஏறி வரும் அந்தப் பெருமாள், என் துயரத்தையும் போக்க வேண்டும் என்று பாடல் நிறைவுறுகிறது.

சுருக்கம்

“கலை மடவார் தம்” என்ற இப்பாடல், இறைவனைப் பிரிந்த ஆன்மாவின் வேதனையை அகத்துறைப் பாடல் வழியாக வெளிப்படுத்துகிறது. மன்மதனின் அம்புகளாலும், இயற்கையின் சீற்றத்தாலும் வருந்தும் தலைவி (ஆன்மா), தன் உயிர் பிரியும் முன் முருகப்பெருமானின் தோளில் உள்ள குளிர்ந்த மாலையைத் தந்து காப்பாற்றும்படி வேண்டுகிறாள். மும்மூர்த்திகளும் வணங்கும் வேலவனாகவும், தனிமையில் வாடுவோரின் துணையாகவும் திருத்தணிகையில் வீற்றிருக்கும் முருகன், தன் குறையைத் தீர்ப்பான் என்ற நம்பிக்கையோடு இப்பாடல் முடிகிறது.

The Essence of Thiruppugazh 256 kalaimadavArtham (thiruththaNigai)

Here is a deep explanation of Thiruppugazh 256: “Kalai Madavar”, sung by Saint Arunagirinathar at Thiruthani. This song belongs to the “Aham” (Love) genre of Tamil literature, where the human soul is depicted as a heroine (Nayaki) pining for the love of the Divine Hero (Nayakan), Lord Murugan.

1. The Hostility of Beauty

The song opens from the perspective of a woman (representing the soul) who is separated from her lover (God). In this state of separation, things that are usually beautiful become painful. She describes the other women around her (Kalai madavar) whose eyebrows are curved like bows (Silai). To the suffering heroine, these eyebrows look like weapons threatening her. The jingling sound of their heavy bangles (Kana valai), which usually signifies joy, now mocks her loneliness and sounds harsh to her ears.

2. The Roar of Nature

The heroine looks at nature, and it intensifies her agony. She sees the dark clouds (Karugiya Kaalam) gathering, signaling the rainy season—a time traditionally associated with lovers being together. She sees the rising waters of the sea (Perugiya Thoyam) and hears its loud roar (Silai). For a soul waiting for God, the vast, noisy ocean and the darkening sky feel overwhelming and terrifying, amplifying the feeling of abandonment.

3. The Assault of Manmatha (Cupid)

The poet describes the spiritual struggle as a physical attack by Manmatha, the God of Love. He shoots his flower arrows (Pala kanai) at the heroine. While flowers are soft, to a lovelorn soul, they strike with the force of murderous weapons (Kolai tharu). The heroine, described as having a vine-like slender waist (Kodi idaiyal), is on the verge of destruction. She pleads that she cannot withstand this torment of separation any longer and is about to perish.

4. The Healing Garland of Kadamba

The heroine proposes the only cure for her “sickness.” She asks Murugan to bestow upon her the Kadamba garland (Neepa kulir thodai) that He wears on His twelve broad, gem-adorned shoulders. In Bhakti literature, the garland symbolizes the Grace of God. She specifically asks for a “cooling” garland (Kulir thodai) to extinguish the scorching heat of separation and desire that is burning her soul. She begs Him to come and save her life by granting this union.

5. The Weapon Worshipped by the Trinity

Arunagirinathar shifts from the heroine’s plight to the glory of the Hero. He describes Murugan’s weapon, the Vel. He says this Vel is worshipped by the husbands of the three Great Goddesses: Lord Shiva (Husband of the Mountain Daughter, Parvati), Lord Brahma (Husband of the Art Daughter, Saraswati), and Lord Vishnu (Husband of the Wealth Daughter, Lakshmi). This verse establishes Murugan’s supremacy, showing that even the Creator, Preserver, and Destroyer bow to His power.

6. The Lord of Two Deers (Valli and Deivayanai)

The poet vividly describes Murugan’s chest, which the heroine longs to embrace. He calls it the place where two “Deers” reside. One is Valli, the deer of the millet field (Thinaivana Maan), representing simple, rustic love. The other is Deivayanai, the deer of the celestial forest (Kanavana Maan), representing exalted, heavenly love. Murugan embraces both equally on His chest. This signifies that He accepts both the common soul and the exalted soul with equal love.

7. The Glory of Thiruthani

The setting of this divine romance is Thiruthani. Arunagirinathar describes it as a place where the “Eight Great Poets” (En Pulavar) roam, singing praises of the land. It is a hub of Tamil culture and spiritual wisdom. In this sacred hill, Murugan resides as the “Sengathir Velan”—the Lord holding the Red, Radiant Spear that dispels the darkness of ignorance.

8. The Destroyer of Loneliness

The final lines offer a beautiful play on the word “Thani” (Solitude/Unique). The poet says Murugan rides the Matchless Peacock (Thani Mayil). Why? To destroy the “aloneness” or poverty of the destitute souls (Thaniyavar). The message is that the Lord, who is Unique (Thani), comes to remove the terrible solitude (Thani) of the devotee. He ensures that those who surrender to Him are never left alone or helpless.

Summary

“Kalai Madavar” is a moving cry of the soul expressed through the metaphor of a lover’s anguish. The devotee (Heroine) feels tormented by the sights and sounds of the world and nature because she is separated from Lord Murugan. She begs for His Kadamba garland (Grace) to cool the heat of her longing. The song glorifies Murugan as the Supreme Lord worshipped by the Trinity and the beloved husband of Valli and Deivayanai. It concludes with the assurance that the Lord of Thiruthani rides His peacock specifically to eradicate the loneliness and spiritual poverty of His devotees.