திருப்புகழ் 23 அமுத உததி விடம் (திருச்செந்தூர்)

Thiruppugazh 23 amudhaudhadhividam (thiruchchendhUr)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 22 அந்தகன் வருந்தினம் (திருச்செந்தூர்)    –    திருப்புகழ் 24 அம்பொத்த விழி (திருச்செந்தூர்)

பாடல்

தனதனன தனதனன தந்தத் தந்தத்
தனதனன தனதனன தந்தத் தந்தத்
தனதனன தனதனன தந்தத் தந்தத் – தனதான

அமுதுததி விடமுமிழு செங்கட் டிங்கட்
பகவினொளிர் வெளிறெயிறு துஞ்சற் குஞ்சித்
தலையுமுடை யவனரவ தண்டச் சண்டச் – சமனோலை

அதுவருகு மளவிலுயி ரங்கிட் டிங்குப்
பறைதிமிலை திமிர்தமிகு தம்பட் டம்பற்
கரையவுற வினரலற உந்திச் சந்தித் – தெருவூடே

எமதுபொரு ளெனுமருளை யின்றிக் குன்றிப்
பிளவளவு தினையளவு பங்கிட் டுண்கைக்
கிளையுமுது வசைதவிர இன்றைக் கன்றைக் – கெனநாடா

திடுககடி தெனுமுணர்வு பொன்றிக் கொண்டிட்
டுடுடுடுடு டுடுடுடுடு டுண்டுட் டுண்டுட்
டெனவகலு நெறிகருதி நெஞ்சத் தஞ்சிப் – பகிராதோ

குமுதபதி வகிரமுது சிந்தச் சிந்தச்
சரணபரி புரசுருதி கொஞ்சக் கொஞ்சக்
குடிலசடை பவுரிகொடு தொங்கப் பங்கிற் – கொடியாடக்

குலதடினி அசையஇசை பொங்கப் பொங்கக்
கழலதிர டெகுடெகுட டெங்கட் டெங்கத்
தொகுகுகுகு தொகுகுகுகு தொங்கத் தொங்கத் – தொகுதீதோ

திமிதமென முழவொலிமு ழங்கச் செங்கைத்
தமருகம ததிர்சதியொ டன்பர்க் கின்பத்
திறமுதவு பரதகுரு வந்திக் குஞ்சற் – குருநாதா

திரளுமணி தரளமுயர் தெங்கிற் றங்கிப்
புரளஎறி திரைமகர சங்கத் துங்கத்
திமிரசல நிதிதழுவு செந்திற் கந்தப் – பெருமாளே.

பதம் பிரித்தது

தனதனன தனதனன தந்தத் தந்தத்
தனதனன தனதனன தந்தத் தந்தத்
தனதனன தனதனன தந்தத் தந்தத் – தனதான

அமுது ததி விடம் உமிழு செம் கண் திங்கள்
பகவின் ஒளிர் வெளிர் எயிறு துஞ்சல் குஞ்சித்
தலையும் உடையவன் அரவ தண்டச் சண்டச் – சமன் ஓலை

அது வருகுமளவில் உயிர் அங்கு இட்டு இங்குப்
பறை திமிலை திமிர்த மிகு தம்பட்டம் பல்
கரைய உறவினர் அலற உந்திச் சந்தித் – தெருவூடே

எமது பொருள் எனும் மருளை இன்றிக் குன்றிப்
பிளவு அளவு தினை அளவு பங்கிட்டு உண்கைக்கு
இளையும் முது வசை தவிர இன்றைக்கு அன்றைக்கு – என நாடாது

திடுக கடிது எனும் உணர்வு பொன்றிக் கொண்டு இட்டு
டுடுடுடுடு டுடுடுடுடு டுண்டுட் டுண்டுட்டு
என அகலும் நெறி கருதி நெஞ்சத்து அஞ்சிப் – பகிராதோ

குமுத பதி வகிர் அமுது சிந்தச் சிந்தச்
சரண பரிபுர சுருதி கொஞ்சக் கொஞ்சக்
குடில சடை பவுரி கொடு தொங்கப் பங்கில் – கொடி ஆடக்

குல தடினி அசைய இசை பொங்கப் பொங்கக்
கழல் அதிர டெகுடெகுட டெங்கட் டெங்கத்
தொகுகுகுகு தொகுகுகுகு தொங்கத் தொங்கத் – தொகு தீதோ

திமிதம் என முழவு ஒலி முழங்கச் செங் கைத்
தமருகமது அதிர் சதியொடு அன்பர்க்கு இன்பத்
திறம் உதவு பரத குரு வந்திக்கும் சற் – குருநாதா

திரளும் மணி தரளம் உயர் தெங்கில் தங்கிப்
புரள எறி திரை மகர சங்கத் துங்கத்
திமிர சலநிதி தழுவு செந்தில் கந்தப் – பெருமாளே

English

thanathanana thanathanana thanthath thanthath
thanathanana thanathanana thanthath thanthath
thanathanana thanathanana thanthath thanthath – thanathāna

amudhudhathi vidamumizhu sengat tingat
pagavinoLir veLiReyiRu thunjaR kunjith
thalaiyumudai yavanarava thaNdac chaNdac – camanOlai

adhuvarugu maLaviluyi rangit tingup
paRaithimilai thimirthamigu thambattam paR
karaiyavuRa vinaralaRa undhi chandhith – theruvUdE

emadhuporuL enumaruLai indrik kundrip
piLavaLavu thinaiyaLavu pangit tuNkaik
kiLaiyumudhu vasaithavira indRaik kandRaik – kenanAdA

dhidugakadi dhenumuNarvu pondrik koNdit
dududududu dududududu duNdut duNdut
tenavagalu neRikarudhi nenjath thanjip – pagirAdhO

kumudhapathi vagiramudhu chindhac chindhac
charaNapari purasurudhi konjak konja
kudilasadai bavurikodu thongap pangiR – kodiyAdak

kulathadini asaiya isai pongap pongak
kazhaladhira degudeguda dengat dengath
thogukugugu thogukugugu thongath thongath – thogutheedhO

dhimidhamena muzhavolimu zhangac chengaith
thamarugama thadhirsadhiyo danbark kinbath
thiRamudhavu barathaguru vandhikkumsaR – gurunAthA

thiraLumani tharaLamuyar thengit rangip
puraLaeRi thiraimakara sangath thungath
thimirachala nidhithazhuvu chendhiR kandhap – perumaLE.

English Easy Version

thanathanana thanathanana thanthath thanthath
thanathanana thanathanana thanthath thanthath
thanathanana thanathanana thanthath thanthath – thanathāna

amudhu udhadhi vidam umizhu sem kaN thingaL
pagavin oLir veLiRu eyiRu thunjal kunji
thalaiyum udaiyavan arava thaNdam saNda saman Olai

adhu varugum aLavil uyir angu ittu ingu
paRai thimilai thimirtha migu thambattam pal
karaiya uRavinar alaRa undhi sandhi theruvu oodE

emadhu poruL enum aruLai indri kundri
piLavu aLavu thinai aLavu pangittu uN kai
kiLaiyum mudhu vasai thavira indraikku andraikku ena nAdAdhu

iduga kadidhu enum uNarvu pondri kondittu
dudu dudu dudu dudu dudu dudu duNdu duNdu
ena agalum neRi karudhi nenjaththu anji pagirAdhO

kumudha padhi vagir amudhu chindha chindha
saraNa paripura surudhi konja konja
kudila sadai bavuri kodu thonga pangil kodi Ada

kula thadini asaiya isai ponga ponga
kazhal adhira degu deguda dengat dengat
thogu kugugu thogu kugugu thongat thongat thogu theedhO

dhimi dham ena muzhavu oli muzhanga sem kai
thamarugam adhu adhir sadhiyodu anbarkku inba
thiRam udhavu baradha guru vandhikkum sal guru nAthA

thiraLu maNi tharaLam uyar thengil thangi
puraLa eRi thirai magara sangam thunga
thimira jala nidhi thazhuvu chendhil kandha perumALE

திருப்புகழ் 23 அமுத உததி விடம் (திருச்செந்தூர்) – விளக்கம்

அருணகிரிநாதர் அருளிச்செய்த “அமுதுததி விடமுமிழு…” என்று தொடங்கும் இத்திருப்புகழ், திருச்செந்தூர் முருகப்பெருமானைப் போற்றிப் பாடப்பட்ட மிகச் சிறந்த தத்துவப் பாடலாகும். இப்பாடலின் முற்பகுதியில் மனித வாழ்வின் நிலையாமையும், மரணத்தின் கோரமும், தர்மம் செய்ய வேண்டியதன் அவசியமும் மிக ஆழமாக உணர்த்தப்படுகின்றன. பிற்பகுதியில் சந்த நயத்துடன் சிவபெருமானின் ஆனந்தத் தாண்டவமும், முருகனின் குருநாதத் தன்மையும் வர்ணிக்கப்படுகின்றன. இப்பாடலின் விரிவான பொருளை எட்டுத் தலைப்புகளின் கீழ் காண்போம்:

1. எமதருமனின் பயங்கரமான தோற்றம்

பாற்கடல் கடைந்தபோது தோன்றிய கொடிய ஆலகால நஞ்சினைக் கக்குவது போலச் சிவந்த கண்களையும், பிறைச் சந்திரன் போல வளைந்து ஒளிரும் வெண்மையான பற்களையும், அச்சம் தரும் பரட்டைத் தலையையும் (குஞ்சித் தலை) உடையவன் எமதருமன். அவன் பாம்பையே கயிறாகக் கொண்டு, மனிதர்களின் உயிரைப் பறிக்கும் கொடிய எமவோலையுடன் வரும் அந்த இறுதிக் காலத்தை அருணகிரிநாதர் இங்கே கண்முன் நிறுத்துகிறார்.

2. மரணமும் இறுதி ஊர்வலத்தின் முழக்கமும்

அந்த எமனின் ஓலை வந்தவுடன், உடலிலிருந்து உயிர் பிரிந்துவிடுகிறது. அதன் பின்பு, சுடுகாட்டிற்குச் செல்லும் இறுதி ஊர்வலத்தில் பறை, திமிலை, தம்பட்டம் போன்ற வாத்தியங்கள் பலவாறாக ஒலிக்கின்றன. சுற்றத்தாரும் உறவினர்களும் சுற்றிலும் நின்று கதறி அழ, சடலமாகிப் போன உடலை முச்சந்தித் தெருக்களின் வழியாகத் தூக்கிச் செல்லும் உலக வாழ்வின் நிலையாமை இதில் கூறப்பட்டுள்ளது.

3. செல்வத்தின் மீதான மாயையும் கருமித்தனமும்

“இது என்னுடைய பொருள்” என்ற அகங்காரமும் பொருளாசையும் மனிதனுக்கு இருக்கக் கூடாது. குன்றிமணி அளவோ, தினையளவோ மிகச் சிறிய அளவு உணவு இருந்தாலும், அதனைத் தன் சுற்றத்தாருக்கும் பசியால் வாடுவோருக்கும் பங்கிட்டு உண்ணும் உயர்ந்த பண்பு வேண்டும். உலக மாயையால் இந்தப் பண்பை மனிதன் மறந்து, செல்வத்தைப் பதுக்கி வைத்து மாயையில் உழல்கிறான்.

4. தர்மம் செய்யாத நெஞ்சின் அச்சம்

வசைச்சொற்களைத் தவிர்த்து, “இன்று கொடுப்போம், நாளை கொடுப்போம்” என்று தள்ளிப்போடாமல், உடனே விரைந்து தர்மம் செய்ய வேண்டும் என்ற உணர்வு அழிந்துபோய் மனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள், ‘டுடுடுடு டுண்டுட்டுண்டுட்’ என்று பறை முழங்கத் தன்னைச் சுடுகாட்டிற்குத் தூக்கிச் செல்லும் அந்த இறுதி நாளை எண்ணித் தங்கள் நெஞ்சில் அஞ்சி, வாழ்நாளிலேயே நல்வழிப் படுத்திக்கொள்ள வேண்டாமா? என அருணகிரிநாதர் வினவுகிறார்.

5. சிவபெருமானின் ஆனந்தத் தாண்டவம்

பாடலின் பிற்பகுதி ஈசனின் நடனத்தைச் சித்தரிக்கிறது. சிவபெருமானின் சடாமுடியில் உள்ள பிறைச் சந்திரனிலிருந்து அமுதம் சிந்தவும், திருவடிகளில் அணிந்துள்ள சிலம்புகள் (பரிபுரம்) நான்கு வேதங்களின் சுருதியோடு நாதம் எழுப்பவும், வளைந்த சடாமுடி சுழன்று சுழன்று ஆடவும் உலகத்தைக் காக்கும் சிவபெருமான் ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடுகிறார்.

6. கங்கையும் உமையவளும் மகிழும் நடனம்

அந்த உக்கிரமான நடனத்தின்போது, ஈசனின் தலையில் உள்ள கங்கா நதி அசைந்தாடவும், அவரது இடப்பாகத்தில் வீற்றிருக்கும் கொடி போன்ற உமையவள் மகிழ்ந்து ஆடல் புரியவும் நடனம் சிறக்கிறது. வீரக்கழல்கள் ‘டெகுடெகுட டெங்கட் டெங்கத் தொகுகுகுகு’ எனப் பலவிதமான தாள ஜதிகளோடு அதிரவும் அந்த உன்னத நடனம் பெருக்கெடுத்து நிகழ்கிறது.

7. நடராஜப் பெருமான் வணங்கும் சற்குருநாதன்

‘திமிதம்’ என்று மத்தளங்கள் முழங்கவும், ஈசனின் சிவந்த கையில் உள்ள உடுக்கை (தமருகம்) தாளகதியோடு ஒலிக்கவும் நடனமாடும் பரத குருவாகிய நடராஜப் பெருமான் அடியவர்களுக்கு இன்பத்தை அருளுகிறார். அத்தகைய பரமேஸ்வரனே, தமக்கு ஓங்காரப் பிரணவப் பொருளை உபதேசித்ததற்காகக் கைகூப்பி வணங்கும் ஒப்பற்ற சற்குருநாதனே முருகப்பெருமான்!

8. அலைகடல் தாலாட்டும் திருச்செந்தூர் கந்தன்

திரண்ட மணிகளையும், சிறந்த முத்துக்களையும் அலைகளால் அடித்துக் கொண்டுவந்து, கரையில் உள்ள உயர்ந்த தென்னை மரங்களின் மீது மோதிப் புரளும்படிச் செய்யும் பெருங்கடல். சுறாக்களும், சங்குகளும் நிறைந்து, இருள் சூழ்ந்த ஆழமான அந்தச் சமுத்திரம் தழுவி நிற்கும் திருச்செந்தூரில் வீற்றிருக்கும் கந்தப் பெருமாளே! என் அகங்காரம் ஒழித்து முக்தி அருள்வாயாக.

சுருக்கம்

இத்திருப்புகழ், மனித வாழ்வின் இறுதிப் பயணத்தையும், இறைவனின் ஞான நடனத்தையும் ஒருங்கே தத்துவார்த்தமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. கொடிய எமன் வந்து உயிரைப் பறித்து, பறை முழங்கச் சுடுகாட்டிற்குச் செல்லும் முன்பாகவே, அகங்காரத்தை விடுத்து, இருக்கும் பொருளைப் பிறருக்குப் பங்கிட்டுக் கொடுத்துத் தர்மம் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆழமான வாழ்வியல் நெறியை அருணகிரிநாதர் வலியுறுத்துகிறார். பிற்பாதியில், ‘தொகுகுகுகு’ என்ற சந்த நயத்தின் உச்சத்துடன் நடராஜப் பெருமானின் உக்கிரமான ஆனந்தத் தாண்டவத்தை அவர் வர்ணிக்கிறார். அத்தகைய ஈசனுக்கே குருநாதனாக விளங்குபவனும், முத்துக்களை வீசும் அலைகடல் சூழ்ந்த திருச்செந்தூரில் உறையும் பரம்பொருளுமாகிய கந்தவேளைப் பணிந்து, தர்ம நெறியில் வாழ்ந்தால் பிறவிப் பெருங்கடலைக் கடக்கலாம் என்பதே இப்பாடலின் முழுமையான சுருக்கமாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 23 amudhaudhadhividam (thiruchchendhUr)

This song is a magnificent auditory spectacle. It is famous for its “Thandavam” (Dance) rhythm. Arunagirinathar uses powerful onomatopoeia to create two contrasting soundscapes: the terrifying, chaotic drums of Death (Yama) in the first half, and the rhythmic, majestic dance of Lord Shiva and Murugan in the second half.

1. The Terrifying Arrival of Yama

Arunagirinathar begins by painting a graphic picture of the God of Death, Yama (Andhagan). He describes Yama’s eyes as red (Sengkan), spewing poison (Vidam) that contrasts with the milky ocean of nectar (Amudha Udadhi). He mentions Yama’s terrifying white teeth (Velir Eyiru) and his mount, the dark buffalo (Kunjith Thalai Udaiya Anavar). Yama arrives brandishing the “Olai” (Palm leaf scroll) that dictates the end of the soul’s time on earth. This imagery is meant to instill a sense of urgency about mortality.

2. The Chaos of the Funeral Procession

The poet describes the immediate aftermath of death. The soul flutters in panic (Uyir Angu Ingu Parai). Simultaneously, the funeral drums begin to beat. Arunagirinathar lists the specific percussion instruments used in funeral rites: Thimilai and Thambattam. The relatives cry aloud (Alara), and the body is pushed (Undhi) through the junction of the streets (Sandhi Theruvude) towards the cremation ground. The scene captures the chaotic noise that marks the end of a human life.

3. The Bitter Fight for Inheritance

Even as the body is being carried away, the poet highlights the tragedy of worldly attachment. The relatives, who claimed to love the deceased, immediately begin fighting over the property (Emadhu Porul). They divide the wealth down to the size of a split sesame seed (Pilandhu Alavu Thinai Alavu Pangittu). The “love” turns into blame and abuse (Vasai). The poet asks Murugan to save him from this “Maya” (Illusion) where kinships dissolve the moment the breath stops.

4. The Heartbeat of Fear

This verse is famous for its rhythmic sound. Arunagirinathar describes the terror of the soul facing the unknown path (Agalu Neri). The heart beats rapidly with the sound “Dududududu dududududu”. This onomatopoeia serves a dual purpose: it mimics the terrified heartbeat of the dying man and the relentless beat of Yama’s drums. The poet asks, “Will my heart not split in fear thinking of this final journey?”

5. The Cosmic Dance of the Father

The song abruptly shifts from the fear of death to the joy of the Divine Dance. Arunagirinathar describes the dance of Lord Shiva (the Father). The moon (Kumuda Pathi) on Shiva’s head shakes, sprinkling nectar (Amudhu Chinda). The anklets (Paripura) on his holy feet make a melodious sound (Konja Konja). His matted locks (Sadai) unravel and swing wildly (Bavuri Kodu Thonga) as he dances with his consort, Parvati (Pangil Kodi). This visualizes the Ananda Thandavam (Dance of Bliss).

6. The Rhythm of the Holy River

As Shiva dances, the River Ganga, which resides in his matted locks, also moves violently. The poet calls it “Kula Thadini” (The River of the Clan). The river splashes and surges in rhythm with the music (Isai Ponga). The anklets create a heavy, resonant sound described by the solkattu (rhythmic syllables): “Degudeguda dengat denga” and “Thogu kugugu thogu kugugu”. This divine rhythm is the antidote to the fearful “Dududu” rhythm of death mentioned earlier.

7. The Guru of Bharata Natyam

Arunagirinathar identifies Murugan’s role in this cosmic dance. He describes the sound of the large drums (Muzhavu) booming “Dhimidha.” He addresses Murugan as “Bharatha Guru”. This implies that Murugan is the master of the art of dance (Bharata Natyam) and the one who teaches the rhythm of the universe. He is the Satguru who orchestrates this dance to delight his true devotees (Anbarkku Inba Thiram Udhavu).

8. The Pearl-Throwing Waves of Tiruchendur

The song concludes by grounding this cosmic event in Tiruchendur. The poet describes the ocean surrounding the temple. The waves are so high and powerful (Thungath Thimira) that they throw up massive pearls (Mani Tharalam) onto the shore. The roaring ocean (Chala Nidhi) embraces the temple of Chendur. This suggests that the rhythmic crashing of the waves at Tiruchendur is a physical manifestation of the Lord’s eternal dance.

Summary

“Amudhaudhadhividam” is a song of Rhythmic Transformation. Arunagirinathar juxtaposes two powerful rhythms: the chaotic, terrifying drumbeat of Death (Dududududu) and the majestic, liberated drumbeat of Divine Dance (Degudeguda). He argues that the only way to escape the terror of Yama and the pettiness of relatives fighting over wealth is to immerse oneself in the cosmic dance of Lord Shiva and Murugan. The song assures us that the Lord of Tiruchendur, the Supreme Dance Master, can turn the rhythm of fear into the rhythm of bliss.