திருப்புகழ் 228 பாதி மதிநதி (சுவாமிமலை)

Thiruppugazh 228 pAdhimadhinadhi (swAmimalai)

மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –

திருப்புகழ் 227 பலகாதல் பெற்றிட (சுவாமிமலை)      –      திருப்புகழ் 229 மகர கேதனத்தன் (சுவாமிமலை)

திருப்புகழ் 228 பாதி மதிநதி  (சுவாமிமலை) – விளக்கம்

சுவாமிமலையில் அருளப்பட்ட “பாதி மதிநதி” (பாடல் 228) என்ற திருப்புகழ் பாடலின் ஆழமான விளக்கங்கள் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன:

1. கங்கையும் திங்களும் சூடிய சிவனின் திருமகன்

பாடலின் தொடக்கத்தில், முருகப் பெருமானின் தந்தை சிவபெருமானின் தெய்வீகத் தோற்றம் விவரிக்கப்படுகிறது. ஒளிரும் பிறைச்சந்திரன், புனிதம் வாய்ந்த கங்கை நதி, மற்றும் கொன்றை முதலான நறுமண மலர்களைத் தன்னுடைய அழகிய சடாமுடியில் சூடியுள்ளவர் சிவபெருமான். அத்தகைய ஒப்பற்ற பெருமை வாய்ந்த கயிலாய நாதனின் திருவருளால் அவதரித்த குமரக் கடவுளே முருகப் பெருமான் என்று அருணகிரிநாதர் போற்றுகிறார். இது முருகனின் உன்னதமான தோற்றத்தையும், அவரிடம் முழுமையாக உறைந்துள்ள சிவசக்தி தத்துவத்தையும் எடுத்துரைக்கிறது.

2. குறமகள் வள்ளியின் பாதம் வருடும் மணாளன்

இறைவன் எவ்வளவு பெரிய ஆற்றல் கொண்டவராக இருந்தாலும், மெய்யான அன்பிற்கு அவர் கட்டுப்படுவார் என்பதை இந்தப் பகுதி உணர்த்துகிறது. இனிமையான பாகு மற்றும் சுவையான பழம் ஆகியவற்றைப் போன்ற இனிய சொற்களைப் பேசும் குறவர் குலப் பெண்ணான வள்ளியம்மையின் பாதங்களைத் தன் கைகளால் வருடி விடும் அளவிற்கு எளிமையான மணாளனாக முருகன் திகழ்கிறார். இது பக்தர்களின் தூய அன்பிற்கு இறைவன் காட்டும் பெருங்கருணையையும், எளியவர்களிடம் அவர் கொள்ளும் நெருக்கத்தையும் காட்டுகிறது. ஆன்மீக ரீதியில், வள்ளியம்மை என்பது ஜீவாத்மாவையும், முருகன் என்பது பரமாத்மாவையும் குறிக்கிறது.

3. காகாசுரனுக்கு அருளிய திருமாலின் மருகன்

இங்கு மகாவிஷ்ணுவின் கருணைச் செயல் ஒன்று சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. இராமாயணத்தில், சீதாப்பிராட்டியைக் காகம் வடிவில் வந்து துன்புறுத்திய ஜெயந்தன் (காகாசுரன்) மீது தர்பைப் புல்லை பிரம்மாஸ்திரமாக ஏவினார் ராமர். பின்பு அவன் தன் தவறை உணர்ந்து சரணடைந்ததும், அவனது ஒரு கண்ணை மட்டும் பறித்துக்கொண்டு அவனுக்கு உயிர் பிச்சை அளித்து அருளினார். அப்படிப்பட்ட கருணையும், மாய வேலைகளைச் செய்யும் ஆற்றலும் கொண்ட ஸ்ரீராமராக அவதரித்த திருமாலின் (அரி) அன்பு மருகன் முருகப் பெருமான் ஆவார்.

4. கால பயத்தை நீக்கும் திருவடி சரணாகதி

முந்தைய வரிகளில் இறைவனின் பெருமைகளைப் பாடிய அருணகிரிநாதர், இங்கு தனது மிக முக்கியமான தனிப்பட்ட பிரார்த்தனையை முன்வைக்கிறார். “மரணத்தைக் கொண்டு வரும் எமதர்மன் (காலன்) என்னை நெருங்காமல் இருக்க, உன்னுடைய புனிதமான திருவடிகளில் நான் வீழ்ந்து வழிபடுவதற்கு நீ எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும்” என்று மனமுருகி வேண்டுகிறார். பிறப்பு இறப்பு என்ற பயங்கரமான சுழற்சியில் இருந்து விடுபட்டு, நிலையான மோட்சத்தை அடைய இறைவனின் திருவடி நிழலே ஒரே புகலிடம் என்பதை இது வலியுறுத்துகிறது.

5. பிரம்மன் மற்றும் தேவர்களின் சிறை மீட்சி

முருகப் பெருமானின் படைத்தல் மற்றும் காத்தல் தொழில்கள் இங்கு விளக்கப்படுகின்றன. சூரபத்மனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டு சொல்லொணாத் துன்பங்களை அனுபவித்த படைப்புக் கடவுளான பிரம்மதேவன் மற்றும் இந்திரன் உள்ளிட்ட தேவர்கள் அனைவரையும் முருகன் சிறைமீட்டு இரட்சித்தார். மேலும், அவர்கள் மீண்டும் தத்தம் உலகங்களை (தேவலோகம் மற்றும் பிரம்மலோகம்) பாதுகாப்பாக ஆட்சி செய்வதற்குத் தேவையான அருளையும், நல்வழியையும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தார் என்ற முருகனின் காவல் திறம் இங்கு போற்றப்படுகிறது.

6. ஆடும் மயில் மீதேறி வரும் இளையோன்

தேவர்களைச் சிறைமீட்டப் பிறகு முருகப் பெருமான் வரும் கம்பீரமான வெற்றிப் பவனி இது. தேவர்கள் அனைவரும் தன்னைச் சூழ்ந்து வந்து துதித்து நிற்க, அழகாகத் தோகையை விரித்து ஆடும் மயில் வாகனத்தின் மீது ஏறி, என்றும் குன்றாத அழகிய இளமையுடன் காட்சியளிக்கும் ‘இளையோனாக’ முருகப் பெருமான் உலா வருகிறார். மயில் என்பது அழிக்கப்பட்ட சூரபத்மனின் ஒரு பகுதியாகும்; மனிதனின் அடங்காத ஆணவத்தை அடக்கித் தன் வாகனமாக ஆக்கிய இறைவனின் பெருவெற்றியை இது குறிக்கிறது.

7. மாமரங்கள் சூழ்ந்த சுவாமிமலை நாதன்

இத்தகைய பெருமைகளையும் ஆற்றலையும் கொண்ட முருகப் பெருமான் வீற்றிருக்கும் தலத்தின் இயற்கை எழில் இங்கு விவரிக்கப்படுகிறது. சுவையான மாம்பழங்களைத் தரும் மாமரங்கள் (சூதம்) மிகுதியாக வளர்ந்து அடர்ந்துள்ள பசுமையான சோலைகள் சூழ்ந்த திருத்தலம் சுவாமிமலை ஆகும். இயற்கையின் செழிப்பு நிறைந்த இந்த அழகிய சுவாமிமலையில், தன்னை நாடி வரும் அடியார்களுக்கு அருள்பாலிப்பதற்காகவே தந்தைக்கே உபதேசித்த சிவகுருநாதனாக முருகப் பெருமான் நிரந்தரமாக வீற்றிருக்கிறான்.

8. சூரனை அழித்து கடலை வற்றச்செய்த வேலன்

பாடலின் நிறைவாக, முருகனின் ஒப்பற்ற வீரச்செயல் புகழப்படுகிறது. தேவர்களைத் துன்புறுத்திய மாயைகள் நிறைந்த சூரபத்மனின் உடல் இரண்டாகப் பிளந்து வீழும்படியும், அவன் ஒளிந்திருந்த ஆழமான சமுத்திரம் (வாரி) தன் அலைகளை இழந்து முற்றிலும் வற்றிப் போகும்படியும் தனது கூர்மையான வேலைச் செலுத்திய மகா வீரன் முருகப் பெருமான் ஆவான். அஞ்ஞானம் மற்றும் ஆணவம் என்ற இருளை அழித்து, மெய்ஞானம் என்ற ஒளியைத் தரும் ஞானவேலின் அளப்பரிய வல்லமை இங்கு ‘வேலை விடவல பெருமாளே’ என்று முத்தாய்ப்பாகப் பாடப்பட்டுள்ளது.

சுருக்கம்

திருப்புகழ் 228-ஆம் பாடல் முருகப் பெருமானின் ஆற்றலையும், கருணையையும், அழகையும் ஒருங்கே விவரிக்கிறது. சிவபெருமானின் புதல்வனான முருகன், தூய அன்பிற்கு வசப்பட்டு குறமகள் வள்ளியின் பாதம் வருடும் எளியவனாகவும், சரணடைந்த காகாசுரனுக்கு அருளிய திருமாலின் மருகனாகவும் விளங்குகிறான். சூரபத்மனைத் தன் வேலாயுதத்தால் பிளந்து கடலை வற்றச் செய்த அந்த வீரன், பிரம்மன் முதலான தேவர்களைச் சிறைமீட்டு, அவர்கள் புடைசூழ ஆடும் மயில் மீது இளமையுடன் பவனி வருகிறான். மாமரங்கள் அடர்ந்த சோலைகளைக் கொண்ட சுவாமிமலையில் வீற்றிருக்கும் இத்தகைய பெருமை வாய்ந்த பெருமானின் திருவடிகளில் சரணடைவதன் மூலம், எம பயத்தை நீக்கி மரணமில்லாப் பெருவாழ்வைப் பெறலாம் என்பதே இப்பாடலின் சுருக்கமான பொருளாகும்.

The Essence of Thiruppugazh 228 pAdhimadhinadhi  (swAmimalai)

Here is a deep and comprehensive explanation of the profound Thiruppugazh verse “Padhi madhi nadhi” (Song 228), set in the sacred shrine of Swamimalai.

1. The Divine Son of Lord Shiva

The hymn opens by tracing the supreme origin of Lord Murugan, attributing his existence to the grace of Lord Shiva. Saint Arunagirinathar paints a vivid picture of Shiva’s divine form, describing the supreme Lord who adorns his beautiful, matted hair with a crescent moon, the sacred river Ganges, and fragrant blossoms. By addressing Murugan as “Kumaresa” (the youthful Lord) begotten by this majestic God, the poet establishes Murugan’s cosmic authority. The presence of the moon and the river on Shiva’s head symbolizes his mastery over time, mind, and the flow of life, qualities inherently passed down to his divine son.

2. The Devoted Consort of Goddess Valli

In a beautiful contrast to his cosmic origins, the second segment highlights Lord Murugan’s profound humility and accessibility. He is described as the devoted bridegroom who lovingly caresses the feet of Valli, a girl from the humble hunter tribe. Valli is praised for her speech, which is as sweet as thick syrup and ripe fruit. In Hindu philosophy, Valli represents the pure, yearning human soul (Jivatma). Murugan massaging her feet is a powerful metaphor demonstrating that the Supreme Lord (Paramatma) easily bends down to serve and uplift a devotee who possesses pure, unconditional love, regardless of their social standing.

3. The Nephew of the Compassionate Lord Vishnu

The poem then expands its mythological scope by praising Murugan as the divine nephew of Lord Vishnu (“Hari”). The poet references a famous episode from the Ramayana to highlight Vishnu’s boundless compassion: when Jayanta, disguised as a crow (Kakasura), viciously attacked Goddess Sita, Lord Rama (an avatar of Vishnu) aimed a deadly weapon at him. However, when the crow surrendered, Rama showed immense mercy, sparing its life and taking only one of its eyes. By connecting Murugan to this “mystical Lord” who is capable of such profound forgiveness, the poet emphasizes the deep reservoir of divine grace available to those who surrender.

4. A Desperate Plea to Conquer the Fear of Death

Having established the Lord’s supreme power, humility, and infinite mercy, Arunagirinathar presents his core spiritual petition. He fervently prays to Lord Murugan, asking for the grace to constantly worship at His two holy feet. The ultimate purpose of this devotion is to ensure that Yama, the God of Death (“Kalan”), never approaches him. In the spiritual context, surrendering to the Lord’s feet is the only true sanctuary against the terrifying cycle of birth, disease, and death, granting the soul eternal liberation and fearlessness.

5. The Liberator of Brahma and the Celestials

To justify his faith in Murugan as a savior, the poet recounts the Lord’s grand role as the protector of the universe. He describes how Murugan rescued the creator god Brahma (“Adhi Ayan”) and the immortal Devas from their agonizing imprisonment at the hands of the demon Soorapadman. Murugan not only freed them but also fully restored their authority, ensuring they could once again govern the celestial realms peacefully. This acts as a reassurance to the devotee: the Lord who can liberate the gods from cosmic captivity can surely liberate a human soul from mortal fears.

6. The Youthful Lord on the Dancing Peacock

Following the great liberation of the celestials, the poet describes a magnificent scene of divine victory. Lord Murugan, eternally youthful (“Ilaiyone”), makes a triumphant procession riding upon his majestic, dancing peacock. He is entirely surrounded by the grateful, immortal Devas who sing his praises. The peacock, which was formed from a portion of the defeated demon Soorapadman, symbolizes the taming of the human ego. The Lord riding it represents supreme mastery over pride and arrogance, accompanied by the joy of liberated souls.

7. The Majestic Resident of Swamimalai

Arunagirinathar then anchors this magnificent, victorious Lord to a specific earthly location: the sacred hill shrine of Swamimalai. The poet beautifully describes the geography of the temple, noting that the Lord resides in a place surrounded by lush, fertile groves where sweet mango trees (“sudha”) grow in great abundance. Swamimalai is historically significant as the place where the youthful Murugan became the Guru to his own father, Lord Shiva. The fertile groves symbolize the abundance of spiritual knowledge and grace available at this holy site.

8. The Victorious Wielder of the Sacred Vel

The hymn concludes with a resounding tribute to Lord Murugan’s ultimate martial and spiritual weapon—the Vel (sacred spear). The Great Lord (“Perumal”) is praised for his unmatched power to hurl the Vel with such devastating force that it simultaneously cleaved the massive body of the demon Soorapadman in two and completely dried up the vast ocean where the demon was hiding. Symbolically, the ocean represents the endless, turbulent sea of worldly attachments, and Soorapadman represents fundamental ignorance. The Vel is the piercing light of supreme divine wisdom that entirely destroys both.

Summary

Thiruppugazh 228 (“Padhi madhi nadhi”) is a beautiful composition that perfectly balances the awe-inspiring power of the Divine with its intimate, loving grace. Saint Arunagirinathar begins by glorifying Lord Murugan’s supreme lineage as the son of Lord Shiva and the nephew of Lord Vishnu, highlighting his compassionate nature by depicting him as the humble lover who tends to the feet of the tribal girl Valli. The core of the poem is a desperate plea for protection against the God of Death, sought by surrendering to the Lord’s holy feet. To affirm his faith, the poet recalls Murugan’s cosmic victories—liberating the Devas, taming the ego-peacock, and using his sacred Vel to destroy the demon Soorapadman and dry up the ocean. Ultimately, the poem assures us that the Lord enshrined in the lush groves of Swamimalai is both the fierce destroyer of ignorance and the most compassionate refuge for the frightened soul.