Thiruppugazh 166 thalaivalimaruththeedu (pazhani)
மயூரகிரிநாதா உன் திருவடிகள் சரணம்
– மயூரகிரிநாதனுக்கு அரோகரா –
– குன்றக்குடி முருகனுக்கு அரோகரா –
திருப்புகழ் 165 தமரும் அமரும் (பழநி) – திருப்புகழ் 167 திடமிலி சற்குணமிலி (பழநி)
பாடல்
தனதன தந்தான தானான தானதன
தனதன தந்தான தானான தானதன
தனதன தந்தான தானான தானதன – தனதான
தலைவலி மருத்தீடு காமாலை சோகைசுரம்
விழிவலி வறட்சூலை காயாசு வாசம்வெகு
சலமிகு விஷப்பாக மாயாவி காரபிணி – யணுகாதே
தலமிசை யதற்கான பேரோடு கூறியிது
பரிகரி யெனக்காது கேளாது போலுமவர்
சரியும்வ யதுக்கேது தாரீர்சொ லீரெனவும் – விதியாதே
உலைவற விருப்பாக நீள்காவின் வாசமலர்
வகைவகை யெடுத்தேதொ டாமாலி காபரண
முனதடி யினிற்சூட வேநாடு மாதவர்க – ளிருபாதம்
உளமது தரித்தேவி னாவோடு பாடியருள்
வழிபட எனக்கேத யாவோடு தாளுதவ
உரகம தெடுத்தாடு மேகார மீதின்மிசை – வரவேணும்
அலைகட லடைத்தேம காகோர ராவணனை
மணிமுடி துணித்தாவி யேயான ஜானகியை
அடலுட னழைத்தேகொள் மாயோனை மாமனெனு – மருகோனே
அறுகினை முடித்தோனை யாதார மானவனை
மழுவுழை பிடித்தோனை மாகாளி நாணமுனம்
அவைதனில் நடித்தோனை மாதாதை யேஎனவும் – வருவோனே
பலகலை படித்தோது பாவாணர் நாவிலுறை
யிருசர ணவித்தார வேலாயு தாவுயர்செய்
பரண்மிசை குறப்பாவை தோள்மேவ மோகமுறு – மணவாளா
பதுமவ யலிற்பூக மீதேவ ரால்கள் துயில்
வருபுனல் பெருக்காறு காவேரி சூழவளர்
பழநிவ ருகற்பூர கோலாக லாவமரர் – பெருமாளே.
பதம் பிரித்தது
தனதன தந்தான தானான தானதன
தனதன தந்தான தானான தானதன
தனதன தந்தான தானான தானதன – தனதான
தலைவலி மருத்தீடு காமாலை சோகைசுரம்
விழிவலி வறட்சூலை காயாசு வாசம் வெகுசலமிகு
விஷப்பாக மாயாவி காரபிணி – யணுகாதே
தலமிசை யதற்கான பேரோடு கூறியிது
பரிகரி யெனக்காது கேளாது போலுமவர்
சரியும் வயதுக்கேது தாரீர்சொலீரெனவும் – விதியாதே
உலைவற விருப்பாக நீள்காவின் வாசமலர்
வகைவகை யெடுத்தே தொடா மாலிகாபரணம்
உனதடியி னிற்சூடவேநாடு மாதவர்கள் – இருபாதம்
உளமது தரித்தே வினாவோடு பாடியருள்
வழிபட எனக்கே தயாவோடு தாளுதவ
உரகமது எடுத்தாடு மேகார மீதின்மிசை – வரவேணும்
அலைகடல் அடைத்தே மகாகோர ராவணனை
மணிமுடி துணித்து ஆவியேயான ஜானகியை
அடலுடன் அழைத்தேகொள் மாயோனை மாமனெனு – மருகோனே
அறுகினை முடித்தோனை யாதார மானவனை
மழுவுழை பிடித்தோனை மாகாளி நாணமுனம்
அவைதனில் நடித்தோனை மாதாதை யேஎனவும் – வருவோனே
பலகலை படித்தோது பாவாணர் நாவிலுறை
இருசரண வித்தார வேலாயுதா உயர்செய்
பரண்மிசை குறப்பாவை தோள்மேவ மோகமுறு – மணவாளா
பதுமவயலிற் பூகமீதே வரால்கள் துயில்
வருபுனல் பெருக்காறு காவேரி சூழவளர்
பழநிவரு கற்பூர கோலாகலா அமரர் – பெருமாளே.
English
thalaivali maruththeedu kAmAlai sOgaijuram
vizhivali vaRatcUlai kAyAsu vAsamvegu
chalamigu vishappAga mAyAvi kArapiNi – aNugAdhE
thalamisai adhaRkAna pErOdu kURiyidhu
parikari enakkAdhu kELAdhu pOlumavar
sariyumva yadhukkEdhu thAreerso leerenavum – vidhiyAdhE
ulaivaRa viruppAga neeLkAvin vAsamalar
vagaivagai eduththE tho dAmAli kAbaraNam
unadhadi yinilsUda vEnAdu mAdhavargaL – irupAdham
uLamadhu thariththEvi nAvOdu pAdiyaruL
vazhipada enakkEdha yAvOdu thALudhava
uragama dheduththAdu mEkAra meedhinmisai – varavENum
alaikadal adaiththEma hAgOra rAvaNanai
maNimudi thuNiththAvi yEyAna jAnakiyai
adaludan azhaiththEkoL mAyOnai mAmanenu – marugOnE
aRuginai mudiththOnai AdhAram Anavanai
mazhuvuzhai pidiththOnai mAkaLi nANamunam
avaidhanil nadiththOnai mAthAdhai yEenavum – varuvOnE
palakalai padiththOdhu pAvANar nAviluRai
iruchara NaviththAra vElAyu dhAuyarsey
paraNmisai kuRappAvai thOlmEva mOgamuRu – maNavALA
padhumava yaliRpUga meedhE varAlgaL thuyil
varu punal perukkARu kAvEri sUzhavaLar
pazhaniva rukaRpUra kOlAha lAamarar – perumALE.
English Easy Version
thalaivali maruththeedu kAmAlai sOgaijuram
vizhi vali vaRat sUlai kAyA suvAsam vegu
chalamigu vishappAga mAyA vikAra piNi – aNugAdhE
thalamisai adhaRkAna pErOdu kURi yidhupari
kari enak kAdhu kELAdhu pOlum avar
sariyum vayadhukkEdhu thAreer soleer enavum – vidhiyAdhE
ulaivaRa viruppAga neeLkAvin vAsa malar
vagai vagai eduththE thodA mAlikAbaraNam
unadhadiyinil sUdavE nAdu mAdhavargaL – irupAdham
uLamadhu thariththE vinAvOdu pAdi aruL
Vazhipada enakkE dhayAvOdu thAL udhava
uragam adheduththAdu mEkAra meedhin misai – varavENum
alaikadal adaiththE mahAgOra rAvaNanai
maNi mudi thuNiththu Avi yEyAna jAnakiyai
adaludan azhaiththE koL mAyOnai mAmanenu – marugOnE
aRuginai mudiththOnai AdhAram Anavanai
mazhuvuzhai pidiththOnai mAkaLi nANamunam
avaidhanil nadiththOnai mAthAdhaiyE enavum – varuvOnE
palakalai padiththOdhu pAvANar nAviluRai
irucharaNa viththAra vElAyudhA uyar sey
paraNmisai kuRappAvai thOl mEva mOgamuRu – maNavALA
padhuma vayaliR pUga meedhE varAlgaL thuyil
varu punal perukkARu kAvEri sUzha vaLar
pazhani varu kaRpUra kOlAhalA amarar – perumALE.
திருப்புகழ் 166 தலைவலி மருத்தீடு (பழநி) – விளக்கம்
அருணகிரிநாதர் அருளிய திருப்புகழில், பழநித் திருத்தலத்தின் மீது பாடப்பட்ட “தலைவலி மருத்தீடு…” என்று தொடங்கும் 166-வது பாடல் மனித உடலை வாட்டும் பல்வேறு நோய்களையும், மருத்துவர்களின் பொருளாசையையும் சுட்டிக்காட்டி, இவற்றிலிருந்து விடுபட்டு மெய்யடியார்களின் பாதங்களைப் பற்றிக்கொள்ளும் வரத்தைக் கேட்கிறது. மேலும், திருமால் மற்றும் சிவபெருமானின் பெருமைகளைச் சிறப்பித்து, பழநி நாதனின் அழகைப் போற்றுகிறது. இப்பாடலின் விரிவான விளக்கம் கீழே எட்டு தலைப்புகளின் கீழ் தரப்பட்டுள்ளது.
1. முன்னுரை: உடற்பிணிகளும் உலக வாழ்வின் துன்பங்களும்
மனிதப் பிறவி எடுத்த எவரும் நோய்களின் பிடியில் சிக்காமல் இருப்பது கடினம். அருணகிரிநாதர் இந்தப் பாடலின் தொடக்கத்தில், மனிதனை வதைக்கும் கொடிய நோய்களின் பட்டியலைக் கூறி, அத்தகைய நோய்கள் தன்னிடம் நெருங்காத வண்ணம் முருகப்பெருமான் அருள்புரிய வேண்டும் என்று வேண்டுகிறார். நோய்களால் வரும் உடல் துன்பம் ஒருபுறம் இருக்க, அதனைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு பணம் பறிக்கும் மனிதர்களின் சுயநலத்தையும் இப்பாடல் மிகவும் யதார்த்தமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. உலகத் துன்பங்களில் இருந்து விடுபட்டு இறைவனின் திருவடிகளைச் சரணடைவதே நிலையான இன்பம் என்பதை இத்திருப்புகழ் ஆழமாக உணர்த்துகிறது.
2. கொடிய நோய்களின் பட்டியல் மற்றும் அதிலிருந்து பாதுகாப்பு
மனித உடலைத் தாக்கும் பல்வேறு கொடிய பிணிகளை அருணகிரிநாதர் வரிசைப்படுத்துகிறார். தாங்க முடியாத தலைவலி, வசிய மருந்துகளால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் (மருத்தீடு), மஞ்சள் காமாலை, ரத்த சோகை, கடுமையான காய்ச்சல் (சுரம்), கண் நோய்கள் (விழிவலி), உடலை வறட்சியடையச் செய்யும் சூலை நோய் (கடுமையான வயிற்று வலி), காச நோய் மற்றும் மூச்சுத் திணறல் (காயாசு வாசம்), உடலில் நீர் கோர்த்துக் கொள்ளும் நோய், கொடிய விஷக்காய்ச்சல்கள் மற்றும் மாயையான கர்ம வினைகளால் வரும் பலவிதமான நோய்கள் அடியேனை அணுகாமல் காக்க வேண்டும் என்று முருகனிடம் மன்றாடுகிறார்.
3. பொருளாசை கொண்ட மருத்துவர்களின் இயல்பு
நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒருவன் மருத்துவரிடம் சென்று தன் நோயின் பெயரைக் கூறி, “ஐயா, எனக்கு இந்த நோய் வந்துள்ளது, என்னைக் குணப்படுத்துங்கள்” என்று கெஞ்சிக் கேட்கிறான். ஆனால், அந்த மருத்துவர்களோ காது கேளாதவர்களைப் போலப் பாசாங்கு செய்வார்கள். நோயாளியின் வயது முதிர்ந்து, உயிர் பிரியும் நிலையில் இருந்தாலும் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், “உனக்கு மருத்துவம் பார்த்தால் எனக்கு என்ன தருவாய்? என்ன கட்டணம் செலுத்துவாய்? சொல்” என்று பணத்தையே குறிக்கோளாகக் கேட்பார்கள். அத்தகைய இரக்கமற்ற மருத்துவர்களை நாடிச் செல்லக்கூடிய பரிதாபகரமான விதியை எனக்கு எழுதிவிடாதே என்று இறைவனிடம் இறைஞ்சுகிறார்.
4. மெய்யடியார்களின் மலர்த்தொண்டும் திருவடி வழிபாடும்
இத்தகைய கொடிய நோய்களிலிருந்தும், உலக மாயைகளிலிருந்தும் விடுபட அடியார்களின் கூட்டத்தில் சேருவதே சிறந்த வழியாகும். சிவபெருமானுக்கும் முருகனுக்கும் தொண்டு செய்யும் அடியார்கள், பெரிய சோலைகளுக்குச் சென்று வாடாத நறுமணம் மிக்க மலர்களை வகை வகையாகப் பறிப்பார்கள். சற்றும் மனம் தளராமல், மிகுந்த விருப்பத்தோடு அந்த மலர்களை அழகிய மாலைகளாகத் தொடுத்து உனது திருவடிகளில் சாற்றி வழிபடுவார்கள். அத்தகைய சிறந்த தவத்தை உடைய மெய்யடியார்களின் இரு திருவடிகளையும் நான் எனது நெஞ்சில் தாங்கிக் கொள்ளும் பாக்கியத்தை எனக்குத் தர வேண்டும்.
5. மயில் வாகனத்தில் வந்து அருள்புரிய வேண்டுதல்
அடியார்களின் திருவடிகளை மனதிலே தாங்குவதோடு மட்டுமல்லாமல், என்னுடைய நாவினால் உனது திருப்புகழைப் பாடி, உன்னுடைய திருவருள் வழியிலே நான் நடக்க வேண்டும். எனக்குப் பரிவு காட்டி உனது திருவடிகளைத் தந்து இரட்சிக்க, கொடிய பாம்பினைத் தனது அலகில் கவ்வியபடி நடனமாடும் பெரிய மயில் வாகனத்தின் மீது நீ என் முன்னே எழுந்தருள வேண்டும். மயில் எவ்வாறு பாம்பினை அழித்து ஆடுகிறதோ, அவ்வாறே மயில்வாகனனாகிய நீ என் ஆணவத்தையும் கர்ம வினைகளையும் அழித்து என்னை ஆட்கொள்ள வேண்டும் என்று முருகனை அழைக்கிறார்.
6. இராமாயணக் குறிப்பும் திருமாலின் வீரமும்
முருகப்பெருமானின் மாமனாராகிய திருமாலின் அவதாரமான இராமபிரானின் வீரதீரச் செயல்களை அருணகிரிநாதர் இங்கு அழகாக எடுத்துரைக்கிறார். அலைகள் வீசும் கடலின் மீது பாலம் அமைத்து, மிகவும் கொடியவனான அரக்கன் இராவணனின் மணிகள் பதித்த பத்துத் தலைகளையும் போர்க்களத்தில் வெட்டி வீழ்த்தியவன் இராமபிரான். தனது உயிரைப் போன்றவளான சீதாப்பிராட்டியை (ஜானகியை) தன் மாபெரும் வீரத்தால் மீட்டு வந்தவனான அந்த மாயோனின் (திருமாலின்) திருமருகனே (மருமகனே) என்று முருகனைப் போற்றுகிறார்.
7. காளியை வென்ற சிவபெருமானின் திருமகன்
அடுத்து, முருகனின் தந்தையான சிவபெருமானின் பெருமைகளைப் பாடுகிறார். அறுகம்புல்லைத் தன் திருமுடியில் அணிந்தவரும், உலகத்துக்கே ஆதாரமாக விளங்குபவரும், மான் மற்றும் மழுவாயுதத்தைக் கைகளில் ஏந்தியவருமான சிவபெருமானே உலகிற்கெல்லாம் தந்தை. அவர் தில்லை அம்பலத்திலே, மாகாளி வெட்கித் தலைகுனியும்படி ஊர்த்துவத் தாண்டவம் ஆடி வெற்றி பெற்றவர். அத்தகைய மாபெரும் ஈசனைப் பார்த்து, “என் பெரிய தந்தையே!” என்று அன்போடு ஓடிச் சென்று தழுவும் பெருமைக்குரிய திருமகனே என்று முருகனின் திருக்குமாரத் தன்மையைக் கொண்டாடுகிறார்.
8. பாவலர் நாவில் உறையும் பழநி நாதனின் பெருமை
கலைகள் பலவற்றையும் கற்றறிந்த புலவர்களின் நாவிலே உனது அழகிய இரண்டு திருவடிகளும் எப்போதும் குடி கொண்டிருக்கின்றன. கூர்மையான வேலாயுதத்தை ஏந்தியவனே! பரண் மீது தினை காத்த குறவர் குல மகளான வள்ளியம்மையின் தோள்களைத் தழுவ ஆசை கொண்ட மணவாளனே! தாமரை வயல்களில் உள்ள வரால் மீன்கள் துள்ளிக்குதித்து பாக்கு மரங்களின் மீது உறங்கும் அளவுக்கு நீர்வளம் மிக்கதும், பெருகி வரும் காவேரி போன்ற புண்ணிய நதிகள் சூழ்ந்ததுமான பழநி மலையில் வீற்றிருப்பவனே! கற்பூர ஆரத்தியால் வழிபடப்படும் தேவர்களின் பெருமானே, நீயே எனக்கு அருள்புரிய வேண்டும் என்று பாடி நிறைவு செய்கிறார்.
சுருக்கம்
பழநிமலை முருகனைப் போற்றும் இந்த 166-வது திருப்புகழ், மனித வாழ்வின் யதார்த்தங்களையும் இறைவனின் எல்லையற்ற கருணையையும் ஒருங்கே இணைத்துப் பேசுகிறது. தலைவலி, காமாலை, சோகை, சுரம், காசநோய் உள்ளிட்ட கொடிய நோய்கள் தன்னைத் தாக்கக் கூடாது என்றும், நோயுற்ற காலத்தில் இரக்கமின்றிப் பணத்தை மட்டுமே எதிர்பார்க்கும் மருத்துவர்களிடம் செல்லும் விதியைத் தனக்குத் தர வேண்டாம் என்றும் அருணகிரிநாதர் வேண்டுகிறார். மாறாக, நறுமண மலர்களைத் தொடுத்து இறைவனுக்குச் சாற்றும் மெய்யடியார்களின் பாதங்களை வணங்கி, நாவாரப் புகழ்ந்து பாடும் அருளைத் தர மயில் வாகனத்தில் வர வேண்டும் என்று அழைக்கிறார். இராவணனை அழித்து சீதையை மீட்ட இராமபிரானின் மருமகனும், காளியை நடனத்தில் வென்ற சிவபெருமானின் திருமகனும், வள்ளியம்மையின் மணவாளனும், புலவர்களின் நாவில் உறைபவனுமாகிய முருகப்பெருமான், நீர்வளம் மிக்க பழநிமலையில் வீற்றிருந்து அருள்பாலிப்பதைப் போற்றிப் பாடும் மிகச் சிறந்த பாடலாக இது அமைந்துள்ளது.
The Essence of Thiruppugazh 166 thalaivalimaruththeedu (pazhani)
Here is a deep and detailed explanation of Saint Arunagirinathar’s Thiruppugazh 166, dedicated to Lord Muruga of Pazhani.
1. Introduction: A Plea Against Physical Afflictions and Worldly Illusions
Thiruppugazh 166 is a deeply relatable and socially observant hymn by Saint Arunagirinathar. While many of his songs focus entirely on spiritual detachment and celestial battles, this song brings the focus down to the stark realities of human existence. It acts as an urgent prayer to Lord Muruga to protect the devotee from the ravages of severe bodily diseases and the exploitation by greedy, materialistic healers. From detailing a litany of physical ailments to seeking refuge in the pure devotion of true saints, the hymn beautifully transitions from earthly suffering to the grand mythological glory of Lord Muruga’s divine lineage and His majestic abode in Pazhani.
2. The Torment of Dreadful Bodily Diseases
The poem opens with a frightening catalog of physical ailments that plague the fragile human body. Arunagirinathar pleads with the Lord to protect him from agonizing headaches, the toxic effects of evil spells or wrong medicines, jaundice, anemia, and intense fevers. He further lists severe eye pain, dry colic (stomach ailments), tuberculosis, asthma, dropsy (excess fluid retention), and deadly venomous fevers. By referring to “illusory and karmic diseases,” the poet highlights that these illnesses are not just physical suffering, but the agonizing consequences of past karma and the inherent illusions of worldly existence. He begs Lord Muruga to never let these afflictions approach him.
3. The Greed and Apathy of Earthly Physicians
In a sharp, realistic critique of the society of his time, Arunagirinathar describes the agonizing experience of seeking medical help. When a sick, desperate person approaches a worldly doctor, explains their exact symptoms, and begs for a cure, the doctor often pretends to be deaf to their cries of pain. Instead of showing compassion, these physicians ruthlessly evaluate the dying patient’s declining health and greedily demand, “What wealth will you give me? Tell me your fee before I treat you!” The poet fervently prays that he should never be destined to fall at the mercy of such apathetic and money-minded healers.
4. The Selfless Devotion of True Saints
To escape the cruel cycle of disease and greedy worldly saviors, the poet seeks refuge in a higher, purer community: the true devotees of the Lord. He beautifully describes these saints who never experience spiritual fatigue. With hearts full of boundless love, they wander through vast, lush groves to handpick a variety of fresh, fragrant flowers. Without letting the flowers lose their purity, they meticulously weave them into magnificent garlands to adorn the holy feet of Lord Muruga. Arunagirinathar prays for the ultimate blessing to hold the sacred feet of these selfless, great ascetics deeply within his own heart.
5. A Prayer for Grace and the Majestic Peacock
Having established a pure heart by meditating on the devotees, the poet asks for the ultimate divine intervention. He prays for the grace to continuously sing the glory of the Lord with his tongue and firmly walk the path of righteousness. To aid him in this spiritual journey, he calls upon Lord Muruga to manifest with profound compassion and offer His rescuing feet. He envisions the Lord arriving majestically upon His great, dark, cloud-like peacock—a magnificent divine bird that dances triumphantly while clutching a fierce serpent in its beak, symbolizing the destruction of the devotee’s ego and karmic bonds.
6. The Epic Valor of Lord Rama
Transitioning to the divine heritage of Lord Muruga, Arunagirinathar glorifies Lord Vishnu (specifically in His avatar as Lord Rama), whom Muruga relates to as His divine uncle. The poet recounts the heroic epic of the Ramayana, where Lord Rama built a bridge across the roaring, wavy ocean and fearlessly severed the ten gem-crowned heads of the terribly cruel demon king, Ravana. With immense valor, Rama rescued Goddess Janaki (Sita), whom He cherished as His very own breath and soul. By praising Muruga as the nephew of this invincible Lord Vishnu, the poet invokes absolute divine protection.
7. The Cosmic Dance of Lord Shiva
Next, the hymn honors Lord Muruga’s father, Lord Shiva, highlighting His supreme cosmic power. Arunagirinathar describes Shiva as the ultimate foundation of the entire universe, who humbly adorns His holy hair with simple Arugu grass while holding a fierce battle-axe and a leaping deer in His hands. The poet specifically recalls the legend of the cosmic dance contest at Thillai (Chidambaram), where Lord Shiva performed the majestic Urdhava Thandava, defeating the fierce Goddess Maha Kali and making her shy away in defeat. Muruga is celebrated as the beloved son who lovingly runs to this supreme dancer, calling Him “My great Father!”
8. The Divine Romance and the Prosperity of Pazhani
The song concludes by bringing the focus back to Lord Muruga and His sacred abode. Arunagirinathar praises Muruga as the wielder of the sharp Vel (spear), whose holy feet eternally reside on the tongues of highly learned poets and scholars. He is the divine bridegroom who passionately desired the shoulders of Goddess Valli, the Kurava maiden who guarded the millet fields from a high watchtower. The poet then paints a lush picture of Pazhani, surrounded by abundant rivers resembling the sacred Kaveri. The land is so fertile that large Varal fish leap from lotus ponds to rest upon tall areca palm trees. It is here, amidst grand celebrations and camphor arathis, that the Lord of the Devas resides and blesses the world.
Summary
Thiruppugazh 166 is a profound prayer that moves from the harsh realities of physical suffering to the heights of divine grace. Arunagirinathar begins by pleading for protection against a multitude of severe physical and karmic diseases. He sharply criticizes the greed of earthly doctors who demand exorbitant fees from dying patients without showing any compassion. Seeking an alternative to worldly medicine, he prays to meditate upon the feet of selfless devotees who lovingly weave fresh garlands for the Lord. He implores Lord Muruga to arrive on His serpent-conquering peacock to grant His grace. The hymn beautifully glorifies Muruga’s divine lineage—extolling His uncle Lord Rama’s victory over Ravana and His father Lord Shiva’s cosmic dance that defeated Kali. Finally, the song celebrates Muruga’s divine romance with Goddess Valli and the ultimate prosperity of Pazhani, where He resides as the supreme Lord enveloped in grand worship.
Thiruppugal – திருப்புகழ்